หมจรรย์ออกมาจากเอวอย่างไม่ลังเล เกิดเป็นลำแสงกระบี่ตรงด้านหน้าของตน
กระบี่เล่มเล็กเองก็รับรู้ได้ถึงอันตราย ปลายกระบี่เชิดขึ้นเล็กน้อย เตรียมแหวกอากาศพุ่งออกไป
เปรี้ยง!
ในท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งไร้เมฆพลันมีเสียงสายฟ้าดังขึ้นมา
สายฟ้าผ่าลงมาตรงหน้าผา
เสียงตู้มดังสนั่น
บริเวณหน้าผาเศษหินปลิวว่อน
หลิ่วสือซุ่ยและเสี่ยวเหอตกลงมาบนพื้น เลือดท่วมตัว
เงาร่างหนึ่งลอยลงมาจากท้องฟ้า
เขาสวมชุดสีเหลืองสว่าง ใบหน้ามีม่านไข่มุกของหมวกปิดเอาไว้อยู่ สายตาเงียบสงบ พลังลึกล้ำมิอาจประมาณได้ ดูราวกับจักรพรรดิก็มิปาน
ซีหวังซุน
กระบี่พรหมจรรย์บินออกจากมือหลิ่วสือซุ่ย เสียงฟิ้วดังขึ้น พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของซีหวังซุน
ม่านมุกพลิ้วไหวเบาๆ
ซีหวังซุนยื่นมือขวาออกไป
เขาจับกระบี่พรหมจรรย์เอาไว้
ง่ายดายยิ่งนัก
กระบี่พรหมจรรย์ดิ้นรนอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะสงบลงอย่างรวดเร็ว
ซีหวังซุนเหลียวมองไปบนฟ้าที่อยู่เฉียงไปทางด้านหน้า
กระบี่เล่มเล็กเล่มนั้นแอบซ่อนอยู่ด้านหลังก้อนหิน คล้ายกำลังเตรียมจะแอบโจมตี
เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาของซีหวังซุน กระบี่เล่มเล็กก็บินหนีไปทางด้านหลังภูเขาอย่างไม่ลังเล เพียงพริบตาก็หายไป
“หนีเร็วจริง ยอดกระบี่”
ซีหวังซุนกล่าวชมเชย เขารู้ว่าหากตนเองคิดอยากจะจัดการกระบี่เล่มเล็กเล่มนั้นก็จำเป็นต้องใช้เวลาครู่ใหญ่ เขาจึงมิได้มีความคิดที่จะไล่ตามไป
เขามองหลิ่วสือซุ่ย ในสายตาแฝงเอาไว้ด้วยความผิดหวัง แล้วก็มีความ
