มจรรย์กลับมา มันก็ถือเป็นการชดเชยเช่นกัน — นี่ต่างหากถึงจะเป็นการสืบทอดที่แท้จริงของทะเลใต้ เมื่อมีกระบี่เล่มนี้ สภาวะที่หยุดนิ่งมาหลายปีของเขาอาจจะบรรลุขึ้นไปอีกขั้นก็ได้ เมื่อถึงตอนนั้นไม่ว่าจะเป็นศิษย์พี่ หรือว่าตาแก่ของพวกชิงซานกับจงโจว ยังจะมีอันใดน่าหวาดกลัวอีก?
“เพื่อกระบี่เล่มนี้? คนที่อยู่บนลานเมฆล้วนแต่เป็นลูกน้องที่จงรักภักดีต่อเจ้า เจ้าไม่สนใจแม้แต่นิดเดียวเลยอย่างนั้นหรือ? หรือความเป็นความตายของคนเหล่านั้นยังไม่สำคัญเท่ากระบี่เล่มเดียว?”
หลิ่วสือซุ่ยโมโหขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
ซีหวังซุนดึงสายตากลับมา มองดูเขาพลางกล่าว “เดิมปู้เหล่าหลินนั้นคือดาบเล่มหนึ่ง มีอะไรต้องใส่ใจ สิ่งที่สำคัญที่แท้จริงนั้นคือมือที่จับดาบต่างหาก”
ลานเมฆพังทลายก็พังทลายไป
มือสังหารและลูกน้องเหล่านั้นจะตายก็ตายไป
ขอเพียงเขายังมีชีวิตอยู่ คนที่แอบซ่อนอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดเหล่านั้นยังมีชีวิตอยู่ เช่นนั้นปู้เหล่าหลินก็จะคงอยู่ตลอดไป
ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้หลิ่วสือซุ่ยจะร้ายกาจเพียงใด สุดท้ายเขาก็ยังไม่พบดาบที่แท้จริงเหล่านั้น
หลิ่วสือซุ่ยเข้าใจความหมายของเขา ใบหน้ายิ่งขาวซีด
“วันนี้คนที่จะตายเหล่านั้นล้วนแต่เป็นดาบ แต่เจ้าไม่ใช่”
ซีหวังซุนมองเขาพลางกล่าวทอดถอนใจ “ท่านนักพรตชื่นชมเจ้ามาก ข้าเองก็เหมือนกัน เดิมข้าหวังว่าเจ้าจะกลายเป็นมือที่กุมดาบข้างต่อไปได้”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าว “ขอโทษด้วยที่ทำเจ้าผิดหวัง”
“ไ
