ม่ เพื่อที่จะให้ข้าไว้วางใจแล้ว เจ้าถึงขนาดสังหารลั่วไหวหนาน วิธีการและสติปัญญาเช่นนี้มีแต่ยอดคนเท่านั้นถึงทำได้ คนอย่างเจ้า ข้ามีแต่ชื่นชม ไม่มีผิดหวังเด็ดขาด”
ซีหวังซุนกล่าว “เพียงแต่เสียดายที่วันนี้ข้าจำต้องฆ่าเจ้า เพราะข้าต้องให้คำตอบกับคนเหล่านั้น”
บริเวณหน้าผาพลันมีเสียงถอนใจดังขึ้นมา
บัณฑิตชราแห่งเรือนอี้เหมาเดินออกมา เขามองซีหวังซุนพลางกล่าว “ที่แท้ข้าก็เป็นเพียงแค่ดาบเล่มหนึ่ง”
ซีหวังซุนมองเขาอย่างแปลกใจ เขานิ่งเงียบไปครู่ก่อนจะกล่าวออกมาว่า “ท่านเหยียนย่อมมิใช่ดาบ หากแต่เป็นพู่กัน”
…………………………………………
