เทือกเขาเทือกนั้นป้องกันคลื่นยักษ์และลมทะเลอันน่าหวาดกลัวเอาไว้ ทิ้งแค่หยาดฝนและแสงอาทิตย์เอาไว้ให้โลกที่อยู่ด้านนั้นของภูเขา
ทางด้านนั้นของภูเขาเป็นป่าทึบ เมื่อมองจากข้างบนแล้ว คล้ายกับขนที่เล็กละเอียด ด้านนอกป่าคือทุ่งอันกว้างใหญ่ไพศาล ทุ่งหญ้าเป็นเหมือนพรมสีเขียว
ที่นี่อยู่ห่างจากแผนดินเฉาเทียนไม่รู้กี่หมื่นลี้ แต่กระบี่มิคำนึงกลับเหมือนว่าเคยมาที่นี่มาก่อน มิได้มีความลังเลใดๆ พุ่งจากบนท้องฟ้าลงไปยังแผ่นดิน
ความสูงของภูเขาทางทิศใต้สุดมีลักษณะค่อยๆ ลดระดับต่ำลงจนจมลงไปในน้ำทะเล ด้านในเกิดคลื่นจำนวนนับไม่ถ้วน นกทะเลจำนวนนับไม่ถ้วนโบยบินจับเหยื่อ ส่งเสียงร้องดังแสบแก้วหู
กระบี่มิคำนึงน้อยนิ่งๆ อยู่ในฝูงนกที่ดูคล้ายเงาสีดำ ปลายกระบี่ชี้ไปทางป่าอยู่ที่บนแผ่นดินผืนนั้น ตัวกระบี่มีน้ำค้างแข็งจับตัวบางๆ อยู่ชั้นหนึ่ง
การที่บินอยู่ในดินแดนแห่งความว่างเปล่าและแดนอัศนีด้วยความเร็วเช่นนี้ ต่อให้เป็นกระบี่เซียนก็ได้รับความเสียหายอยู่บ้างเช่นเดียวกัน
นกของที่นี่มิได้ต่างอะไรกับนกที่แผ่นดินเฉาเทียน แต่พรรณไม้ที่อยู่ในป่ากลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ลำต้นสีน้ำตาลสูงประมาณร้อยกว่าจ้าง ใบไม้สีเขียวมีขนาดใหญ่มาก ดูแล้วคล้ายพัดที่มีคนยักษ์เท่านั้นถึงจะใช้ได้ ใบไม้นับหลายร้อยใบทับกันเป็นชั้นๆ ตรงกลางมีผลผลิออกมาลูกหนึ่ง
เปลือกนอกของผลมีลักษณะกึ่งโปร่งแสง มีสีชมพูจางๆ ดูไปคล้ายกับดอกบัวขนาดใหญ่ดอกหนึ่
