ึ้นไป บินไปชั่วครู่หนึ่งจึงจะมาถึงตรงหน้ายักษ์
เมื่อเทียบกับยักษ์แล้ว มันคล้ายดั่งเศษฝุ่นเล็กๆ เม็ดหนึ่ง แทบจะไม่สามารถมองเห็นได้
ยักษ์เอียงศีรษะมองดูกระบี่มิคำนึง ทั้งรู้สึกประหลาดใจ และรู้สึกสงสัย
“อาเจีย?”
บนท้องฟ้าเกิดลมคุ้มคลั่งขึ้นมา
เสียงของเขาดังราวสายฟ้าฟาด ต่อให้เป็นเมืองที่อยู่ห่างออกไปเป็นหมื่นลี้ก็ยังได้ยิน
ความหมายของยักษ์คือ ทำไมเจ้าถึงยังไม่ไปล่ะ?
ในปีนั้นก่อนที่ข้าจะหลับไป ข้าได้บอกลาเจ้าแล้ว ข้ายังจำได้ว่าตอนนั้นข้าค่อนข้างเสียใจ แล้วทำไมเจ้าถึงกลับมาล่ะ?
กระบี่มิคำนึงสั่นไหวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว สงเสียงหวึ่งๆ ออกมา จากนั้นก็บินไปมาตรงหน้ายักษ์ด้วยความเร็วสูง วาดเป็นวงกลมรูปทรงต่างๆ คล้ายกับผึ้งป่าโบยบินอย่างไรอย่างนั้น เพียงแต่มีความซับซ้อนมากกว่าไม่รู้กี่เท่า
ยักษ์เข้าใจความหมายของกระบี่มิคำนึง มันอ้าปากอย่างตกใจ รอยยิ้มในดวงตาไหลออกมาราวน้ำผึ้ง ตรงส่วนคิ้วที่ปูดนูนออกมาขยับขึ้นลงช้าๆ
“อาเจีย”
เสียงที่ทุ้มต่ำของเขาตกลงไปบนทะเล คล้ายดังวาฬหัวทุยจำนวนหลายร้อยตัวส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกัน คลื่นจำนวนนับไม่ถ้วนซัดสาดขึ้นมา
กระบี่มิคำนึงมิได้รั้งอยู่อีก หากแต่หันหน้าบินกลับไปทางแผ่นดินเฉาเทียน ความเร็วเร็วขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานก็หายลับไปจากขอบฟ้า
ยักษ์มุ่งหน้าไปในทะเล ภายในทะเลเกิดคลื่นยักษ์จำนวนนับไม่ถ้วน หินโสโครกถูกเหยียบจนแตกละเอียด ดูคล้ายโคลนอย่างไรอย่างนั้น ทำเอาสีของน
