ื้นดินพลันสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง ไม่รู้ว่าปีศาจจำนวนมากน้อยเท่าไรที่หนีออกมาจากในป่า ก่อนจะพากันกระโดดลงไปในทะเลกันอย่างหวาดกลัว
บนทะเลเกิดคลื่นยักษ์ เหล่านกทะเลต่างบินหนีไปอย่างหวาดกลัว เกิดเป็นเงาดำที่กำลังบินห่างออกไปจากผิวน้ำ
เหล่าภูติที่อยู่บนต้นไม้กลับมิหวาดกลัว พวกเขายังคงตะโกนโห่ร้องอย่างดีใจ มองไปยังเทือกเขาที่อยู่ไกลออกไปเทือกนั้น ในสายตาเต็มไปด้วยความยำเกรงและเลื่อมใสศรัทธา
เทือกเขาค่อยๆ ยกตัวขึ้นมา แผ่นดินไหวอย่างนั้นหรือ? ภูเขาลูกนั้นจะถล่มลงมาแล้ว?
ไม่ เทือกเขาเทือกนั้นลุกยืนขึ้นมา
ที่แท้มันคือยักษ์
……
……
ยักษ์ตัวสูงใหญ่
ในตอนที่เขายืนขึ้นมา เมฆครึ้มเหล่านั้นถูกร่างกายอันใหญ่โตของเขาพัดจนแตกกระจาย สายฟ้าเหล่านั้นก็หายตามไปด้วย
หัวของเขาสูงขึ้นไปถึงท้องฟ้าสีคราม ให้ความรู้สึกว่าขอเพียงเขย่งตัวเบาๆ ท้องฟ้าก็จะแตกกระจายออกเป็นแผ่นกระเบื้องสีน้ำเงินชิ้นเล็กๆ
บนใบหน้าของยักษ์มีรอยแผลอยู่หลายแผล และยังมีรอยไหม้ด้วย คล้ายผ่านความทุกข์ยากมามากมาย
สายตาของเขาดูใสสะอาด เต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและความอยากรู้อยากเห็นเหมือนเด็ก มองดูกระบี่มิคำนึงที่อยู่บนผิวทะเล ก่อนจะยิ้มออกมา
ภูติที่อยู่ในป่ารับรู้ได้ถึงอารมณ์ของยักษ์ จึงพากันเก็บหอกเล็กๆ ที่อยู่ในมือ จากนั้นกลับไปในดอกบัวที่ตัวเองอยู่
ยักษ์กวักนิ้วมือเรียกกระบี่มิคำนึง การเคลื่อนไหวดูค่อนข้างเชื่องช้า
กระบี่มิคำนึงบินสูงข
