หลิ่วสือซุ่ยนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ข้าบาดเจ็บไม่หนัก”
ซีหวังซุนกล่าวว่า “เจ้าไปหาถงหลูมา?”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าว “ใช่ขอรับ”
ซีหวังซุนกล่าว “ในอีกแง่หนึ่งแล้ว พวกเจ้าก็ถือเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน เหตุใดต้องเสี่ยงเช่นนี้?”
ถงหลูเป็นศิษย์ของเทพกระบี่ซีไห่ พรสวรรค์ทางวิถีกระบี่สูงส่ง ในการประลองวิถีพรตของงานชุมนุมเหมยฮุ่ยครั้งนั้น เจวี่ยนเหลียนเหรินได้จัดให้เขาอยู่ในอันดับรองจากลั่วไหวหนาน จากจุดนี้จะเห็นได้ถึงความสามารถของเขา ถึงแม้หลิ่วสือซุ่ยจะกลืนกินตานปีศาจลงไป อีกทั้งยังฝึกวิชามารของสำนักเสวี่ยหมัวจนสำเร็จ แต่ถ้าหากว่ากันตามสภาวะความสามารถแล้วก็ยังเป็นรองถงหลูอยู่
แต่เขากล้าแลกชีวิต พูดให้ถูกก็คือในการออกกระบี่และออกหมัดทุกครั้ง เขาจะคิดว่ามันเป็นการโจมตีครั้งสุดท้ายของชีวิต
ถงหลูทำเช่นนี้ไม่ได้ ดังนั้นจึงพ่ายแพ้
ซีหวังซุนถามว่า “เพราะเขาไปเที่ยวประกาศว่าจิ๋งจิ่วเป็นคนขี้ขลาด เจ้าเลยโมโห?”
หลิ่วสือซุ่ยนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ใช่ คุณชายมิใช่คนแบบนั้น”
ซีหวังซุนเองก็นิ่งเงียบไปครู่เช่นกัน จากนั้นกล่าวว่า “เจ้าเอาชนะถงหลูได้ นี่เหนือไปจากที่ข้าคาดคิดเอาไว้จริงๆ”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าว “นั่นเป็นเพราะท่านสั่งสอนข้าดีขอรับ”
ซีหวังซุนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ต่อให้ข้าจะดีต่อเจ้าแค่ไหน แต่ดูแล้วก็คงมิอาจเทียบกับความสัมพันธ์นายบ่าวของพวกเจ้าได้”
