ซีหวังซุนนั่งอยู่บนเก้าอี้หิน ครุ่นคิดบางสิ่งอย่างเงียบๆ
แสงสว่างจำนวนมากสาดส่องลงมาเบื้องหน้า กลายเป็นม่านแสงแถบหนึ่ง
เขาแอบซ่อนตัวอยู่ในความมืดด้านหลังม่านแสง ไม่สามารถมองเห็นได้
เสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาดังขึ้นมา
หญิงสาวในชุดสีเขียวนางหนึ่งก้าวเดินเข้ามาในตำหนัก คุกเข่าลงเบื้องหน้าม่านแสง
“เงยหน้าขึ้นมา”
ซีหวังซุนกล่าว
หญิงสาวชุดเขียวลุกขึ้น
ใบหน้านางงดงาม สีหน้าดูอ่อนโยนมีเสน่ห์ นางคือเสี่ยวเหอแห่งเมืองอิ้งเฉิงที่จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยเคยพบในเมืองไห่โจวเมื่อครานั้น
…………………………..
