เสียงดังโครมๆ ร่างกายของทั้งสองคนยังคงไม่ปรากฏออกมาให้เห็น
ในฐานะที่เป็นผู้ฝึกกระบี่ สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือแอบซ่อนร่องรอยของตัวเอง คล้ายกับตอนที่เจ้าล่าเยวี่ยสังหารลั่วไหวหนานครั้งนั้น
ด้านล่างของหินโสโครกก้อนหนึ่ง แสงสว่างน้อยนิด ยากจะมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า บนโขดหินเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำและซากเปลือกหอย
ถงหลูยืนอยู่ด้านใน ดวงตาปิดสนิท ปล่อยให้น้ำทะเลรดลงไปบนใบหน้าและร่างกาย ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ลมหายใจแผ่วเบาและทอดยาวจนคล้ายจะหยุดลง
กระบี่บินของเขามีระดับพลังวิญญาณที่สูงมาก มีนามว่าประจิมเหน็บหนาว ในเวลานี้มันกำลังแอบซ่อนตัวอยู่ในเกลียวคลื่นที่เป็นสีขาวดุจหิมะ พร้อมจะโจมตีออกไปทุกเมื่อ
ด้านหลังหินโสโครกอีกก้อนหนึ่งที่ไกลออกไปหลายร้อยจ้าง หลิ่วสือซุ่ยหลับตา นั่งขัดสมาธิอยู่ในทะเล
ศีรษะของเขาอยู่ห่างจากผิวน้ำหลายฉื่อ
แต่กระบี่ของเขาไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน
ท่ามกลางเสียงซัดสาดของเกลียวคลื่น พวกเขายากที่จะจับเสียงเต้นของหัวใจและลมหายใจของอีกฝ่าย เพื่อที่จะทำการระบุตำแหน่งของอีกฝ่ายได้ จึงได้แต่ต้องแผ่จิตจำแนกแห่งกระบี่ออกไปค้นหา แต่มันก็จะถูกอีกฝ่ายใช้จิตจำแนกระบุตำแหน่งของตัวเองกลับได้อย่างง่ายดายเช่นกัน ดังนั้นสุดท้ายแล้วก็ต้องมาดูว่ากระบี่ของใครเร็วกว่า
ถงหลูพลันรับรู้ได้ถึงอันตราย เขาลืมตาพร้อมหลบไปด้านข้าง
เสียงฉึบดังขึ้น ไหล่ซ้ายของเขามีบาดแผลปรากฏขึ้นมา
หินโสโครกก้อนนั้นถูกฟันจนเป็นรอยแตก
