เจ้าล่าเยวี่ยถาม “เหตุใดเขาจึงจะถูกหลอก?”
จิ๋งจิ่วกลาว “เพราะเขาสงสัยมากไป”
เมื่อคิดถึงว่าศิษย์พี่จะถูกตัวเองหลอก มุมปากเขายกขึ้นมาเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้ม ดูค่อนข้างภูมิใจ
เจ้าล่าเยวี่ยรู้สึกแปลกใจ เพราะน้อยครั้งนักที่เขาจะแสดงอารมณ์เช่นนี้
ในงานชุมนุมสืบทอดกระบี่ริมธารสี่เจี้ยน ในงานชุมนุมซื่อเจี้ยน ไปจนถึงงานชุมนุมเหมยฮุ่ยหลังจากนั้น ไม่ว่าจะโดดเด่นเพียงใด เขาก็ล้วนแต่มีท่าทีเฉยเมยมิสนใจ
เจ้าล่าเยวี่ยไม่รู้ว่าเขาอยากจะหลอกอะไรคนผู้นั้น จิ๋งจิ่วเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องนี้มีความหมายอะไร มันเป็นเพียงความเคยชินในช่วงเวลาหลายร้อยปีมานี้ของเขา เก็บไพ่ตายบางอย่างเอาไว้
นี่เป็นสิ่งที่เขาเรียนรู้มาจากศิษย์พี่เช่นกัน
ก็เหมือนกับที่เขารู้ว่าในชิงซานมีผี แต่กลับคิดไม่ถึงว่าผีตนนั้นจะเป็นฟางจิ่งเทียน — ผ่านมานานขนาดนี้ เจ้าสี่ยังไม่ลืมอาจารย์ของตัวเอง
เจ้าล่าเยวี่ยถามว่า “ฟางจิ่งเทียนคิดฆ่าเจ้าสองครั้ง เป็นเพราะสงสัยว่าเจ้าสืบพบอะไรหรือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ตอนนั้นที่จั่วอี้คิดสังหารเจ้าบนยอดเขากระบี่ เป็นเพราะเขารู้มาจากเจวี่ยนเหลียนเหรินว่าเจ้ากำลังสืบยอดเขาปี้หู ฟางจิ่งเทียนไม่รู้ว่าข้าสืบพบอะไร แต่เขารู้ว่าข้ากำลังสืบอยู่ แค่เหตุผลนี้ก็เพียงพอแล้ว”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ คิ้วสีดำของเจ้าล่าเยวี่ยพลันเลิกขึ้นเล็กน้อย มิได้กล่าวกระไร
เรื่องนี้เกี่ยวพันกับคนสำคัญ หากนางกับจิ๋งจิ่วบีบอีกฝ่ายมากเกินไป
