กู้ชิงงุนงน จากนั้นจึงอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
เด็กหนุ่มแซ่หยวนยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดดวงตา
ศิษย์ชิงซานคนอื่นๆ หัวเราะออกมาพลางตะโกนว่า “คารวะอาจารย์อา!”
ศิษย์สำนักอื่นๆ เองก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
ฮ่าๆๆๆ!
เสียงหัวเราะมีความสุขดังสะท้อนไปบนที่ราบหิมะ หมอกอันหนาวเย็นที่อยู่ทางหน้าผาคล้ายจะถอยออกไป
เหล่าศิษย์สำนักจงโจวเองก็ดีใจเช่นกัน เพียงแต่เหตุใดถึงไม่เห็นศิษย์พี่?
เซี่ยงหว่านซูพุ่งเข้าไปในถ้ำ ในขณะที่ผ่านตัวจิ๋งจิ่ว พลันยกมือขึ้นมาคารวะ
กู้ชิงเดินเข้าใปในถ้ำ คุกเข่าโขกศีรษะคำนับจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ลุกขึ้น”
กู้ชิงลุกขึ้นมองดูใบหน้าเขา พบว่าเขาซูบผอมลงไปกว่าแต่ก่อนเล็กน้อย ในใจรู้สึกตกใจ
หากเป็นผู้บำเพ็ญพรตธรรมดา ต่อให้ไม่ถูกความหนาวเย็นอันโหดร้ายแช่แข็งจนตาย ก็ต้องมีปัญหาเนื่องเพราะตัดขาดจากโลกภายนอกมาหกปี
การบำเพ็ญเพียรด้วยการอดอาหารมิอาจแก้ไขทุกปัญหาได้
แต่กู้ชิงรู้ว่าอาจารย์ของตนไม่จำเป็นต้องทำสิ่งเหล่านี้
สายตาของเขามองไปยังเสื้อผ้าของจิ๋งจิ่ว ก่อนจะรู้สึกตกใจขึ้นมาอีกครั้ง
ชุดสีขาวที่มาจากยอดเขาเสินม่อนี้สามารถป้องกันน้ำไฟ กระบี่ธรรมดายากจะตัดขาด แต่ในเวลานี้กลับฉีกขาดเสียหาย ริมเสื้อผ้าล้วนแต่เต็มไปด้วยรอยแหว่ง!
หมอกอันหนาวเย็นมันน่ากลัวถึงเพียงนี้เลยหรือ เช่นนี้ในหกปีนี้เขาผ่านมันมาได้อย่างไร?
กู้ชิงมิได้สนใจอะไรมากมายขนาดนั้นอีก แม้นจะรู้ว่าเป็นการเสียมารยาท แต่เขาก็ยังแผ่จิ
