ตจำแนกลงไปยังร่างกายของจิ๋งจิ่ว ก่อนจะยิ่งรู้สึกตกตะลึง
ปราณกระบี่ของจิ๋งจิ่วแทบจะเหือดแห้ง ร่างกายอ่อนแอจนถึงขีดสุด!
กู้ชิงรีบเดินเข้าไป กุมมือของเขาเอาไว้
เดิมเขาคิดอยากถาม ในเมื่อได้ยินเสียงของพวกข้าแล้ว เหตุใดท่านจึงมิใช้กระบี่มิคำนึงฟันผนังออกมา เหตุใดต้องทนฟังเสียงที่น่าหนวกหูนั่น หรือเป็นเพราะคิดว่าภาพตัวเองนอนรออยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่มันน่าดู?
ตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่าที่แท้จิ๋งจิ่วไม่มีแรงจะขยับเขยื้อนแล้วจริงๆ
“ยาไป๋เฉ่า!” กู้ชิงกล่าวเสียงเบา
เด็กหนุ่มแซ่หยวนเข้ามาในถ้ำนานแล้ว ครั้นได้ยินคำพูดนี้ เขาจึงรีบหยิบเอายาออกมา
จิ๋งจิ่วรับเอายาไปกิน เมื่อเห็นสีหน้าร้อนใจของทั้งสองคน จึงรู้สึกตื้นตันใจขึ้นมาเล็กน้อย เตรียมจะอธิบายสักสองสามประโยคเพื่อบอกว่าตนไม่เป็นอะไร
ทันใดนั้นภายในถ้ำพลันมีเสียงอุทานตกใจดังขึ้นมา
กู้ชิงและเด็กหนุ่มแซ่หยวนหมุนตัวกลับไปมอง ก่อนจะเห็นภาพที่น่าตกใจเช่นกัน
ภายในถ้ำตรงส่วนที่ติดกับผนังถ้ำ มีผืนหนังกึ่งโปร่งแสงอยู่ชั้นหนึ่ง กินพื้นที่ขนาดใหญ่มาก เมื่อดูจากลวดลายแล้ว คล้ายจะเป็นศพของหนอนหิมะที่แห้งเหี่ยว
ถึงแม้นจะแห้งเหี่ยวแล้วแต่ก็ยังใหญ่ขนาดนี้ อย่างนั้นตอนที่มีชีวิตอยู่ หนอนหิมะตัวนี้จะน่ากลัวขนาดไหน
แต่สิ่งที่ทำให้ศิษย์สำนักจงโจวส่งเสียงอุทานตกใจมิใช่หนอนหิมะตัวนี้ หากแต่เป็นสิ่งที่อยู่ตรงมุมหนึ่งของถ้ำ
สิ่งนั้นดูคล้ายรังไหม ถักทอขึ้นมาจากเส้นไหมเส้นเล็กๆ จ
