ราณและสายตาที่เพ่งเล็งไปที่ตัวเองได้อย่างง่ายดายแน่นอน
หากเขาขยับความคิดอะไร ขอเพียงสะบัดแขนเสื้อเบาๆ กู้ชิงก็ตายได้แล้ว
……
……
เรือกระบี่ของสำนักชิงซานร่อนลงในหมู่เขา
ทั่วทุกที่ในหมู่เขาล้วนแต่มีสิ่งก่อสร้างที่งดงาม นั่นคือเรือนซีซานที่สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าอาจารย์เซียนใช้พักอาศัย
กู้ชิงกำลังเก็บข้าวของ จู่ๆ พลันได้ยินเรือนซีซานแจ้งมาว่ามีคนส่งของมาให้
เขารู้สึกแปลกใจ ในใจครุ่นคิดว่าตัวเองไม่มีคนรู้จักอยู่ในเมืองเจาเกอ ตระกูลกู้เองก็ดำเนินงานต่างๆ อยู่แค่ในดินแดนทางใต้ แล้วคนที่มาคือใคร?
เขาพาเด็กหนุ่มแซ่หยวนมายังเรือนด้านหน้า ก่อนจะพบว่ามีเพื่อนร่วมสำนักบางคนมาถึงก่อนแล้ว
ผู้ดูแลคนหนึ่งคุกเข่าลงกับพื้น สองมือประคองใบแสดงรายการของขวัญ ท่าทางดูยำเกรงและระมัดระวัง ด้านหลังมีหีบที่ดูงดงามอีกสิบกว่าใบ
กู้ชิงรับเอาใบแสดงรายการของขวัญมาดู ก่อนจะพบว่าส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นข้าวของเครื่องใช้และของกิน มิได้มีอะไรพิเศษ
ศิษย์ชิงซานห้อมล้อมเข้ามาดูด้วยความใคร่รู้ อดส่งเสียงอุทานตกใจขึ้นมาไม่ได้ “ช่างหรูหราจริงๆ นี่เป็นตระกูลไหนส่งมา?”
ผู้ดูแลคนนั้นคุกเข่าอยู่บนพื้น เมื่อเห็นกู้ชิงมิได้กล่าวกระไร เขาไหนเลยจะกล้าตอบกลับไป
เด็กหนุ่มแซ่หยวนเข้าใจ ยิ้มๆ พลางกล่าว “น่าจะเป็นตระกูลของอาจารย์ส่งมาให้”
ในกลุ่มคนที่ห้อมล้อมเข้ามามีเสียงเหอะเหอะดังขึ้นมา จากนั้นมีคนกล่าวว่า “ผู้บำเพ็ญพรตลุ่มหลงในของนอกกาย
