บัณฑิตชราคนนี้ก็คือผู้อาวุโสจากเรือนอี้เหมาที่พาตัวหลิ่วสือซุ่ยออกมาจากหมู่บ้านเมื่อตอนนั้น
คำพูดประโยคนั้นคือการทอดถอนใจของเขา มิใช่ว่าต้องการให้หลิ่วสือซุ่ยตอบคำถาม
หลิ่วสือซุ่ยปีนขึ้นมาจากในซอกหิน มองดูลำแสงกระบี่ที่อยู่บนฟ้า
บัณฑิตชราหยิบเอาพู่กันออกมา จุ่มน้ำสะอาดในแก่งน้ำ ก่อนจะขีดเขียนตัวอักษรไปบนอากาศ
แสงแวววาวสายหนึ่งสว่างวาบขึ้นมา ร่างกายของเขากับหลิ่วสือซุ่ยหายไป
ผ่านไปไม่นาน ลำแสงกระบี่สองสายก็พุ่งลงมายังริมแก่งน้ำ
ผู้บำเพ็ญพรตวัยกลางคนสองคนปรากฏตัวขึ้น คนหนึ่งคือผู้อาวุโสแห่งยอดเขาปี้หูของชิงซาน นามเหลยหมิง บรรลุสภาวะขั้นคเนจรระดับกลางไปแล้ว อีกคนหนึ่งคือยอดฝีมือของสำนักกระบี่ซีไห่ นามเฉียนซือไฉ
เฉียนซือไฉยิ้มเยาะพลางกล่าว “หนีไปอีกแล้ว ดูเหมือนอยู่ในภูเขามานาน จะถนัดขุดโพรงจริงๆ ด้วย”
คำพูดนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นการเสียดสีสำนักชิงซาน เหลยหมิงเหลือบมองเขา กล่าวด้วยใบหน้าราบเรียบว่า “อย่างนั้นพวกที่อยู่ริมทะเลมานานก็น่าจะถนัดจับปลาใช่ไหม?”
เฉียนซือไฉส่งเสียงเหอะออกมา มิได้สนใจเขาอีก
หลังตรวจสอบจนมั่นใจว่ากลิ่นอายของหลิ่วสือซุ่ยได้หายไปแล้ว ทั้งสองคนก็เก็บจิตจำแนกแห่งกระบี่ แยกย้ายกลับไปรายงานสำนักของตน
……
……
ภายในถ้ำสะอาดสะอ้าน ไข่มุกราตรีเปล่งแสงสลัวออกมา
หลิ่วสือซุ่ยตื่นขึ้นมาจากภวังค์ก่อนจะมองไปรอบๆ ในใจครุ่นคิดว่าไม่รู้ว่าเป็นถ้ำของยอดฝีมือท่านไหน ผนึกปิดกั้นแข็งแกร่งอ
