เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ไม่เกี่ยวกับข้า”
เจ้าสำนักกล่าว “จิ๋งจิ่วยังไม่แน่ว่าจะตาย เหตุใดเจ้าจะต้องให้เขาตายให้ได้?”
ในเวลาแบบนี้ หากยังบอกว่าไม่เกี่ยวกับตนอีก มันก็ดูจะไม่ค่อยเคารพเท่าไร
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ กล่าวว่า “เขาอยากให้จิ๋งจิ่วตาย ข้าก็อยากให้เขาตาย”
เจ้าสำนักกล่าว “เรื่องใดๆ ล้วนแต่มิอาจปิดบังคนได้ทุกคน”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “อย่างเช่นที่พวกท่านล้วนคาดเดาได้แล้ว แต่กลับไม่ยอมทำอะไร? ข้ารอพวกท่านสามปี ในเมื่อพวกท่านไม่ทำ อย่างนั้นข้าก็ทำเอง”
เจ้าสำนักกล่าว “สามปีนี้ลั่วไหวหนานสดงออกดีมาก แม้แต่ข้าก็ยังรู้สึกหวั่นไหวไปบ้าง ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่มีหลักฐาน”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “สำนักจงโจวเองก็ไม่มีหลักฐาน”
เจ้าสำนักกล่าว “ถูกต้อง กับดักอันนี้พวกเจ้าวางเอาไว้ได้ดีมาก ต่อให้มีคนสงสัยเจ้า แต่พวกเขาก็ไม่มีวันหาหลักฐานใดๆ เจออยู่ดี ส่วนคนที่เจ้าไปหาก็ไม่มีวันที่จะทรยศเจ้า”
ไม่ว่าจะเป็นเรือนเป่าซู่หรือว่าพระสนมหุูก็ล้วนแต่ไม่มีเหตุผลและความกล้าที่จะทรยศยอดเขาเสินม่อ
เจ้าสำนักกล่าวต่อว่า “แต่เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่าเรื่องนี้มันจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของพวกเรากับเขาอวิ๋นเมิ่ง?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “คนที่ลงมือเป็นคนสุดท้ายคือถงเหยียน นี่เป็นการฆ่ากันเองระหว่างศิษย์ของสำนักจงโจว”
