กล่าว
ปราชญ์คนที่เหลือต่างพากันพยักหน้า
บันทึกเบ็ดเตล็ดซีหยางไม่น่าเชื่อถือ การเขียนก็ไม่ละเอียด แต่กลับบรรยายเรื่องนี้เอาไว้ได้เหมือนจริงมาก
ใครสามารถทำให้หญ้าอันล้ำค่าขนาดนี้ได้ และไม่มีสำนักใดกล้าไถ่ถาม? หากมองไปในแผ่นดินทางใต้ ก็มีเพียงสำนักชิงซานเท่านั้นที่ทำได้
ใครสามารถทำให้สำนักชิงซานทำเช่นนี้เพื่อหญ้าเพียงกอเดียวได้? หากมองไปในยอดเขาทั้งเก้า ก็มีเพียงนักพรตจิ่งหยางเท่านั้นที่ทำได้
วิชาที่นักพรตจิ่งหยางฝึกย่อมต้องเป็นเคล็ดกระบี่เก้ามรณา ในตอนที่เขาบรรลุขั้นคเนจรย่อมต้องใช้หญ้านี้
มีปราชญ์คนหนึ่งคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา จึงถามอย่างไม่เข้าใจ “ตอนที่นักพรตจิ่งหยางยังไม่บรรลุสู่ขั้นคเนจร เขาก็มีอิทธิพลในยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานขนาดนี้แล้วหรือ?”
เจ้าแห่งเรือนเป่าซู่รู้ความลับของชิงซานไม่น้อย กล่าวว่า “แน่นอน”
“อย่างนั้นก็ดี” ปราชญ์ผู้หนึ่งกล่าวอย่างหวั่นเกรงขึ้นมา “ขอเพียงแน่ใจว่าเป็นสิ่งที่มีอยู่จริง อย่างนั้นก็มีโอกาสหาได้”
เจ้าแห่งเรือซู่เป่ากล่าว “หยุดทุกเรื่องเอาไว้ก่อน ทุ่มกำลังทั้งหมดที่มีตามหาหญ้าสามพิสุทธิ์”
ธุรกิจประมูลขนาดใหญ่เช่นนี้ รวมถึงร้านสาขาอีกหลายสิบสาขาทั่วทั้งแผ่นดิน หากหยุดดำเนินการไปหนึ่งวันจะต้องเสียหายเท่าไร?
แต่ไม่ว่าจะเป็นตัวเจ้าแห่งเรือนเป๋าซู่ หรือปราชญ์ผู้ดูแลเหล่านั้นก็ล้วนแต่ดูสงบนิ่ง รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่สมควร
เพียงแต่มีอยู่ปัญหาหนึ่ง
มีคนกล่าว
