มองเห็นแล้วว่าปลายทางของการบำเพ็ญพรตของนางอยู่ที่ไหน
ภายในถ้ำไม่มีลม ความหนาวเย็นยังคงแทรกผ่านก้อนหินเข้ามายังตัวนาง
นางร่างกายไม่แข็งแรงมาแต่กำเนิด ในเวลานี้ยังมาได้รับบาดเจ็บหนัก ถูกความหนาวเย็นเข้าเล่นงาน สีหน้ายิ่งดูขาวซีด
“ขอโทษที่พาเจ้ามาลำบากด้วย”
ไป๋เจ่ากล่าวเสียงเบาๆ “แต่ข้าคิดว่า ในเมื่อเจ้าพาข้ามาที่นี่ได้ เจ้าก็น่าจะมีวิธีออกไปเหมือนกัน”
“ข้าไม่มั่นใจ อากาศหนาวเย็นกว่าก่อนนี้มาก การโคจรปราณก่อกำเนิดคอนข้างติดขัด”
จิ๋งจิ่วกล่าว “การเชื่อมต่อระหว่างข้ากับกระบี่อาจจะตัดขาดได้ทุกเมื่อ”
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร กระบี่เหล็กเล่มนั้นได้บินกลับมาอยู่ข้างกายเขา ก่อนจะถูกเขากอดอยู่ในอ้อมอก
เขาสังเกตเห็นสีหน้าของไป๋เจ่ามิสู้ดีนัด ความคิดจึงขยับ
ไฟกระบี่สายหนึ่งปรากฏขึ้นมาบนกระบี่เหล็ก ส่องสว่างถ้ำหิน ดูคล้ายคบเพลิงท่อนหนึ่ง
กระบี่เหล็กลุกไหม้อยู่ในอ้อมอกเขา ภาพนี้ดูแล้วค่อนข้างมหัศจรรย์
แสงไฟดูค่อนข้างอ่อนโยน แต่เมื่อเทียบกับความหนาวเย็นที่แทรกซึมมาจากภายนอกแล้วกลับดูอ่อนแรง ผิวหิมะที่อยู่ในถ้ำเพิ่งจะละลาย ก็แข็งตัวกลายเป็นน้ำแข็งใหม่อย่างรวดเร็ว
เมื่อมองดูใบหน้าอันขาวซีดของตัวเองที่สะท้อนออกมาจากผิวน้ำแข็ง ไป๋เจ่าก็ได้ทำการตัดสินใจ
“ข้าทำให้เจ้าหนีออกไปจากที่นี่ได้ ลั่วไหวหนานคิดว่าข้ามีตราประทับหมื่นลี้เพียงอันเดียว ความจริงแล้วข้ายังมีอีกอัน”
ครั้นกล่าวจบ นางก็หยิบของสิ่งหนึ่งโยนไปใ
