จิ๋งจิ่วรับเอาไว้ เขามองดูสิ่งที่มีรูปร่างเหมือนชิ้นหยกที่อยู่ในมือ รับรู้ได้ถึงพลังอันเก่าแก่และโบราณสายหนึ่งแผ่ออกมาจากด้านในของมัน สีหน้างุนงงเล็กน้อย
ตอนที่ลั่วไหวหนานจากไป เขาที่อยู่บนหน้าผาด้านล่างพายุหิมะรับรู้ได้ถึงพลังสายนี้ ทราบว่าน่าจะเป็นของวิเศษที่มีระดับพลังวิญญาณสูงมากบางอย่าง
ที่แท้ก็เป็นตราประทับหมื่นลี้
ของวิเศษที่มีระดับพลังวิญญาณสูงปานนี้ แม้แต่ในสำนักชิงซานก็ยังพบเห็นได้น้อยมาก คิดไม่ถึงว่าเจ้าสำนักจงโจวจะเอามันให้บุตรสาวของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้นยังเอาให้นางทั้งหมดด้วย
จิ๋งจิ่วมองนางพลางกล่าวว่า “หากลั่วไหวหนานรู้ เขาคงไม่มีทางลงมือกับเจ้า”
“ถูกต้อง เขายังคงเป็นศิษย์พี่ใหญ่ที่ซื่อสัตย์จริงใจ จิตใจกว้างขวาง รักใคร่เอ็นดูข้าคนนั้น”
ไป๋เจ่ากล่าวอย่างเรียบเฉย “เพียงแต่เขาคิดไม่ถึงว่าท่านพ่อให้ข้าอันหนึ่ง ท่านแม่เองก็ให้ข้าอันหนึ่ง”
หนึ่งในตราประทับหมื่นลี้ เดิมเป็นสิ่งที่พ่อของนางเตรียมเอาไว้ให้ลั่วไหวหนาน
ดังนั้นถึงแม้จะรู้ว่าด้านหน้าอันตรายอย่างมาก นางก็ยังมา
นางคิดถึงคำพูดที่พูดกับลั่วไหวหนาน
ตอนนั้นที่นางบอกว่ามีคนเกินมาคนหนึ่ง นางหมายถึงจิ๋งจิ่ว
ตราประทับหมื่นลี้สองชิ้นไม่สามารถพาคนสามคนออกไปได้
ตอนนั้นนางได้เตรียมใจที่จะอยู่เป็นเพื่อนจิ๋งจิ่วแล้ว
แต่ลั่วไหวหนานกลับเข้าใจว่านางหมายความว่าพวกเรามีกันสองคน แต่ตราประทับหมื่นลี้กลับมีแค่อันเดียว
หากเขาขยับความคิดช้
