กั้วตงยิ้มเยาะเล็กน้อย
นางไม่ชื่นชอบคนเหล่านี้ ไม่มีความเด็ดขาดเลยแม้แต่นิดเดียว ไหนเลยจะเหมือนจิ่งหยางเมื่อในอดีต บอกทำก็ทำ ถึงแม้นจะเป็นศิษย์พี่ที่สั่งสอนตนเองมาแต่เล็ก ก็ยังกล้าที่จะเอากระบี่แทงไปที่ด้านหลัง บอกไม่ทำก็ทำ ถึงแม้สหายจะตายไปต่อหน้า แต่ใบหน้าก็มิได้เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย
นางมองดูท้องฟ้าทางด้านตะวันตก ในใจครุ่นคิดว่าเห็นๆ อยู่ว่าเจ้าไม่อยากเข้าไป เหตุใดต้องมาที่นี่แล้วแสร้งทำเป็นรักใคร่ลูกสาวด้วย?
จากนั้นนางมองไปทางท้องฟ้าทิศใต้ ในใจครุ่นคิดว่าคนที่อยากจะให้สายสืบทอดของยอดเขาเสินม่อสิ้นสุดลงมากที่สุด เกรงว่าคงมีแต่เจ้าเท่านั้น เหตุใดต้องมาที่นี่แล้วแสร้งทำท่าทางเป็นห่วงจิ๋งจิ่วด้วย?
……
……
ห่างจากเมืองไป๋เฉิงไปทางใต้เก้าร้อยลี้คือเมืองจวี้เย่
สาขาหลักของสำนักเฟิงเตาตั้งอยู่ที่นี่ เจริญรุ่งเรืองกว่าเมืองไป๋เฉิงไม่รู้กี่เท่า บนถนนเต็มไปด้วยแผงขายเนื้อแกะและร้านขายยา เสียงตะโกนดังขึ้นไม่ขาดสาย
เมืองที่เจริญรุ่งเรืองเช่นนี้ ย่อมต้องมีร้านหม้อไฟ
ชายชรารูปร่างผอมเตี้ยผู้หนึ่งและชายหนุ่มหน้าตาดีผู้หนึ่งกำลังกินหม้อไฟกันอยู่
หม้อเยวียนยาง
น้ำแกงสีแดงเดือดปุดๆ นานแล้ว แต่น้ำแกงสีขาวยังคงสงบนิ่งอยู่ มองดูเหมือนหมอกที่อยู่ในส่วนลึกของที่ราบหิมะ
ชายหนุ่มถือตะเกียบยาว ลวกผ้าขี้ริ้วในน้ำแกงสีแดง ดวงตาเป็นประกาย ดูมีความสุขเป็นยิ่งนัก
