ในอีกแง่หนึ่ง สิ่งมีชีวิตนั้นกำลังแสดงความระแวดระวังต่อจิ๋งจิ่ว
นี่แสดงให้เห็นว่าสำหรับนางแล้ว จิ๋งจิ่วถือเป็นภัยคุกคามอย่างแท้จริง
ทั่วทั้งแผ่นดินนี้ คนที่สามารถคุกคามนางได้นั้นมีน้อยมาก หรือเรียกได้ว่าไม่มี
จิ๋งจิ่วมิได้ทะนงตน เขารู้ว่านั่นเป็นเพราะอีกฝ่ายจดจำตนเองได้เท่านั้น
ลำแสงกระบี่ที่สะบั้นสายฟ้าบนยอดเขาชิงซานเมื่อในอดีตนั้น ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนล้วนแต่มองเห็น
ยิ่งไปกว่านั้นสถานการณ์ของอีกฝ่ายในตอนนี้ก็ค่อนข้างแปลกประหลาด ดังนั้นนางจึงระมัดระวังเป็นอย่างมาก
จิ๋งจิ่วยังคงคิดอยากลอง
หากตนเองออกไป หรือว่าแค่ให้กระบี่ออกไป จะถูกอีกฝ่ายมองว่าเป็นภัยคุกคามหรือเปล่า
—- สถานการณ์ของไป๋เจ่ามิค่อยดีเท่าไรนัก
กระบี่มิคำนึงแหวกอากาศบินออกไปทางใต้อย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้นเอง จิตสำนึกนั้นพุ่งมาอีกครั้ง
พายุหิมะโหมกระหน่ำ สายฟ้าที่ไร้รูปลักษณ์สายหนึ่งระเบิดขึ้นบนท้องฟ้า
กระบี่มิคำหนึ่งส่งเสียงร้องเบาๆ ก่อนจะบินกลับมาที่มือของเขา แสงสีแดงดูอ่อนแรงลงไปเล็กน้อย
จิ๋งจิ่วมั่นใจว่ากระบี่มิคำนึงไม่มีปัญหา เขามองไปยังส่วนลึกของพายุหิมะ คิ้วขมวดขึ้นมา
ตัวเองเพียงแค่อยากจะออกไป เหตุใดอีกฝ่ายถึงได้อ่อนไหวถึงเพียงนี้?
หรือว่าสิ่งมีชีวิตทุกอย่างล้วนแต่เป็นเช่นนี้เมื่ออยู่ในเวลาแบบนี้? ไร้ซึ่งเหตุผลถึงเพียงนี้?
……
……
