เหล่าลูกศิษย์ที่ควบคุมเรือกระบี่ต่างสบตากันพูดอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร ภารกิจของพวกเขาก็คือไปเมืองเจาเกอรับเอาเจ้าล่าเยวี่ยที่ได้รับบาดเจ็บกลับมา เห็นๆ อยู่ว่าชิงซานอยู่ตรงหน้า รั้งอยู่ข้างนอกหลายวันเช่นนี้ก็ถือเป็นการขัดคำสั่งเหล่าอาจารย์แล้ว แล้วนี่ยังจะให้ไปทางเหนือที่อยู่ไกลออกไปอีก?
กู้ชิงมองศิษย์เหล่านั้น พลางกล่าวอย่างจริงจังว่า “รีบไปเตรียมตัวเถอะ พวกเจ้าก็รู้ว่าอารมณ์ของอาจารย์อากับอาจารย์ของข้าไม่ค่อยดีเท่าไร”
ชั้นเมฆรอบเรือกระบี่ถูกแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ทำให้ปั่นป่วนขึ้นมา กลายเป็นเส้นยาวๆ ทอดตัวไปด้านหลัง
กู้ชิงเดินกลับมาที่หัวเรือ สายตาเลื่อนจากเมฆหมอกที่ถูกแหวกออกกลับมายังแผ่นหลังของเจ้าล่าเยวี่ย ในดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลใจ
ความเร็วของเรือกระบี่ยังคงเชื่องช้า เจ้าล่าเยวี่ยมิได้เร่งเร้าอะไร หลังจากนั้นอีกหลายวันกว่าจะมาถึงเมืองไป๋เฉิง
เมืองไป๋เฉิงที่ในอดีตเงียบสงบ ในเวลานี้แปรเปลี่ยนเป็นคึกคัก แต่กลับหนาวเย็นยิ่งกว่าเดิมด้วยเช่นกัน
ท้องฟ้ายามเย็นแดงฉาน แต่มิได้มีความรู้สึกอบอุ่นแม้แต่น้อย เห็นๆ อยู่ว่าเป็นช่วงกลางฤดูร้อน แต่กลับคล้ายว่าอยู่กลางฤดูหนาว
ในตอนที่เรือกระบี่ของชิงซานร่อนลง ตรงที่ที่ไกลออกไปคล้ายมองเห็นเรือวิเศษของสำนักอื่นด้วย
บนทุ่งกว้างที่เต็มไปด้วยหิมะ มีเรือจำนวนมากตั้งกระจัดกระจาย เห็นได้ชัดว่าเพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่เมื่อไม่กี่วันมานี้
“ในเวลาแบบนี้ก
