ชายชราผอมเตี้ยผู้นั้นคือปรมาจารย์รุ่นที่สามของสำนักเสวียนอิน
ในเวลาแบบนี้ เขาไหนเลยจะมีใจมานั่งกินหม้อไฟ เขาใช้สายตาแปลกประหลาดมองดูชายหนุ่ม พลางกล่าวว่า “อร่อยขนาดนั้นเลยหรือ?”
ชายหนุ่มมิได้สนใจเขา มือขวาที่จับตะเกียบอยู่มีความมั่นคงเป็นอย่างมาก ประเดี๋ยวยกขึ้นประเดี๋ยวยกลง จากนั้นคีบผ้าขี้ริ้วส่งเข้าปาก คล้ายมิได้รู้สึกร้อนเลยแม้แต่น้อย
“เจ้าสำนักจงโจวและหยวนฉีจิงนั้นช่างเถอะ คนหนึ่งขั้นยานใหญ่ คนหนึ่งขั้นทะลวงสวรรค์ ในอดีตข้าเองก็เคยก้าวไปถึงจุดนั้นมาแล้ว”
ชายชราเตี้ยผอมหรี่ตา มองไปทางเหนืออันห่างไกลพลางกล่าวว่า “เหตุใดปราณดาบนี้กลับทำให้ข้าเกิดความรู้สึกอยากหลบหนี?”
ชายหนุ่มคีบเอาไส้ขึ้นมาจากน้ำแกงสีแดง ก่อนจะใส่เข้าปากเคี้ยวหยึบหยับพลางกล่าวเสียงอู้อี้ว่า “ตอนที่เจ้าหลบอยู่ใต้ดิน เกรงว่าเขายังไม่เกิดเลยกระมัง”
ชายชราเตี้ยผอมกล่าวว่า “ข้าย่อมต้องรู้ว่าเขาคือเทพดาบที่คนบนโลกเรียกขานกัน”
ชายหนุ่มยกชามดินเผาขึ้นมาซดน้ำบ๊วย ก่อนจะถอนใจออกมาอย่างพึงพอใจ
“เขาเป็นอรหันต์ที่ถือกำเนิดมาจากการฆ่าฟันในพายุหิมะ วิถีที่เขายึดถือแตกต่างจากเจ้ามาแต่แรกแล้ว”
ชายชราเตี้ยผอมส่ายศีรษะ ชี้ไปยังทิศเหนือพลางกล่าวว่า “แคว้นเสวี่ยเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมกระทั่งข้าก็ยังรู้สึกหวาดกลัว”
