ชายหนุ่มวางชามลง ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูร้อนขึ้นที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเช็ดหน้าพลางกล่าวว่า “ไม่มีอะไร ก็แค่นางผู้นั้นกำลังจะคลอดลูกเท่านั้น”
ชายชราเตี้ยผอมได้ยินเช่นนี้จึงตกใจ กล่าวว่า “ราชินีหิมะ? แต่นางไม่ใช่คนนะ ทำไมถึงมีลูกได้?”
ชายหนุ่มมองเขาพลางกล่าว “แก่แล้วเลาะเลือนนะเจ้าเนี่ย ใครบอกว่ามีแต่คนเท่านั้นถึงจะมีลูกได้? พระสนมคนนั้นไม่มีมดลูกก็ตั้งท้องแล้วไม่ใช่หรือไง?”
ชายชราเตี้ยผอมใช้เวลาอยู่นานกว่าจะสลายความรู้สึกตกตะลึงภายในใจไปได้ จากนั้นมองเขาพลางกล่าวถามว่า “เจ้ารู้เรื่องนี้ได้ยังไง?”
ชายหนุ่มยิ้มพลางกล่าว “ข้าศึกษาคนและฟ้าดิน….เอาล่ะ พอมีชีวิตอยู่นานหน่อย เรื่องที่รู้ก็ย่อมต้องมากเป็นธรรมดา”
ชายชราเตี้ยผอมกล่าวอย่างหงุดหงิด “ข้าเองก็อยู่มานานเหมือนกัน”
ชายหนุ่มกล่าว “หลบอยู่ใต้ดิน ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน ไม่ได้รับรู้เรื่องราวบนโลก นั่นไม่เรียกใช้ชีวิต นั่นเรียกทนทรมาน”
“เอาล่ะ ถือว่าเจ้ามีเหตุผล”
ชายชราเตี้ยผอมมองดูชายหนุ่ม ก่อนกล่าวอย่างนับถือว่า “กระทั่งเจ้าสิ่งนั้นก็ยังเอามาอยู่ในแผนของตัวเอง เจ้านี่ช่างร้ายกาจจริงๆ”
ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “เพียงแค่ประจวบเหมาะพอดีเท่านั้น มิได้ร้ายกาจอะไรเลย”
