ไป๋เจ่าตกลงไปบนพื้นหิมะที่อยู่ตรงปากถ้ำ
โซ่กระบี่เส้นนั้นตกตามลงมา ก่อนจะกลับคืนสู่สภาพเดิมของมัน กลายเป็นสีแดงฉานราวโลหิต
นางมิได้สนใจความหนาวเย็นที่รุกล้ำเข้ามา หากแต่คลานไปริมผา ก้มมองลงไปยังเบื้องล่าง ก่อนจะเห็นพายุหิมะอันคุ้มคลั่ง จิ๋งจิ่วได้หายไปในใจกลางน้ำวนอันมืดมิดแล้ว
ในดวงตาของนางมีความเด็ดเดี่ยวปรากฏขึ้นมา นางกินยาลงไปเม็ดหนึ่ง ใช้จิตจำแนกเรียกระฆังมหาบรรพตทิศใต้ออกมา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในถ้ำ พร้อมกับหยิบเอากระบี่เล่มนั้นขึ้นมาจากบนหิมะ
ระฆังมหาบรรพตทิศใต้ส่องสว่างพื้นเบื้องหน้า ลมที่พัดเข้ามาทำให้น้ำค้างแข็งที่เกาะอยู่บนผนังถ้ำร่วงหล่น
เดินไปได้ไม่ลึกเท่าไร นางก็เห็นหนอนหิมะตัวหนึ่ง
หนอนหิมะตัวนั้นใหญ่ประมาณห้าจ้าง เป็นหนอนหิมะระดับสูงที่น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง แต่ในเวลานี้มันได้ตายไปแล้ว ไม่มีสัญญาณชีวิตใดๆ
ไป๋เจ่าเดินไปถึงหน้าหนอนหิมะ สายตามองทะลุเข้าไปในผิวหนังกึ่งโปร่งแสงของมัน ก่อนจะมองเห็นลั่วไหวหนาน
ลั่วไหวหนานอยู่ในท้องของหนอนหิมะ ใบหน้าของเขาขาวซีด ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท นอนแช่อยู่ในของเหลวเหนียวๆ ที่อยู่ในร่างกายของหนอนหิมะ ป้ายไม้ไผ่ที่ผูกอยู่บนนิ้วก้อยมือขวาเปล่งแสงสว่าง เพียงแต่ดูค่อนข้างริบหรี่ คล้ายพร้อมจะดับลงทุกเมื่อ
เขาคงถูกหนอนหิมะตัวนี้กลืนกินเข้าไปในระหว่างที่ต่อสู้กันอย่างดุเดือด ขณะเดียวกันเขาก็โจมตีกลับจนอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บสาหัส
หนอนหิมะมุดผ่
