เด็กหญิงคือกั้วตงแห่งสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย
ว่ากันว่านางเป็นศิษย์ก้นกุฏิของเหลียนซานเยวี่ย
ไม่รู้เหตุใดนางจึงไม่เข้าร่วมการประลองวิถีพรตในปีนี้ หากแต่มาดูพระที่เมืองไป๋เฉิง
แล้วก็ไม่รู้ว่าเหตุใดเสียงนั้นจึงกล่าวเช่นนั้น
ที่แท้เป็นเจ้าที่มา? ที่แท้ในที่นี้หมายความว่าอย่างไร? หรือว่าเดิมนางจะมิใช่นาง?
กั้วตงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมองออกว่าเป็นข้า”
คนผู้นั้นกลาว “บางทีอาจเป็นเพราะข้ามองดูอยู่ด้านหลังเจ้ามาเป็นเวลาหลายปี”
มองอยู่ด้านหลังมาเป็นเวลาหลายปี นั่นเป็นเพราะไม่มีความกล้า แล้วก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมายืนอยู่เบื้องหน้าของนาง
แต่ภาพแผ่นหลังของเจ้าได้ประทับลงไปยังส่วนลึกในวิญญาณของข้าแล้ว อย่างนั้นไม่ว่าใบหน้าของเจ้าจะเปลี่ยนไปอย่างไร มีหรือที่ข้าจะจำเจ้าไม่ได้?
……
……
กั้วตงยืนอยู่หน้าพระพุทธรูป นิ่งเงียบอยู่เป็นเวลานาน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง เต็มไปด้วยความรู้สึกทอดถอนใจและเศร้าเสียใจ
“คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายเจ้าจะเลือกเส้นทางนี้ เพื่อที่จะไล่ตามเขาแล้ว มันคุ้มแล้วหรือที่จะเสียสละมากมายถึงเพียงนี้?”
“แล้วเจ้าล่ะ? เฝ้าที่นี่มาหลายร้อยปี มันคุ้มแล้วหรือ?”
“ทำเรื่องที่ตนเองอยากทำ ไม่มีคำว่าคุ้มหรือไม่คุ้ม”
“ข้าเองก็เช่นกัน สิ่งที่ต่างกันก็คือกระทั่งถึงวันที่ตายไปวันนั้น เจ้าก็ยังไม่สามารถพิสูจน์ความสำเร็จของตัวเองได้ แต่ข้าได้พิสูจน์ความล้มเหลวของต
