ใจเขาได้เกิดความรู้สึกวิตกกังวลขึ้นมา แต่เขากลับไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด
สำหรับเขาแล้ว ความวิตกกังวลเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นให้เห็นน้อยมาก
มีเสียงแหวกอากาศดังขึ้นมา ไป๋เจ่าปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา ระฆังมหาบรรพตทิศใต้แผ่ไอพลังจางๆ ออกมา สกัดกั้นอากาศอันหนาวเย็นเอาไว้
“ทำไมหรือ?”
ในดวงตาของนาง ขุนเขาที่หนาวเย็นมิได้มีอะไรแตกต่างไปจากเมื่อวานเลย
คำตอบของจิ๋งจิ่วเรียบง่าย “เกิดเรื่องแล้ว”
ครั้นพูดจบ ลมพลันกระโชกขึ้นมา
อากาศที่หนาวเหน็บไหลผ่านยอดเขาด้วยความเร็วที่ยากจะจินตนาการได้ ทำให้เกิดเสียงหวีดหวิวที่แสบแก้วหูจำนวนนับไม่ถ้วน
หิมะที่ทับถมอยู่บนยอดเขามาเป็นเวลาหลายหมื่นปีถูกลมอันรุนแรงพัดจนปลิวกระจาย เผยให้เห็นก้อนหินสีดำที่อยู่ด้านล่าง อุณหภูมิในอากาศลดลงอย่างรวดเร็ว
ภายใต้ความหนาวเย็นอันรุนแรงเช่นนี้ คนธรรมดาสามารถแข็งตายได้ในพริบตา ผู้บำเพ็ญพรตต่อให้โคจรปราณก่อกำเนิด ก็ไม่อาจทนได้นานนัก
ไป๋เจ่ารับรู้ได้ถึงอากาศอันหนาวเย็นที่ผ่านม่านพลังของระฆังมหาบรรพตทิศใต้เข้ามา จึงมิกล้ารอช้า รีบหยิบเอาเสื้อคลุมที่ถักขึ้นมาจากขนนกกระจอกทองไฟขึ้นมาห่มไปบนร่างกาย เมื่อรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจากเสื้อคลุม สีหน้าจึงดีขึ้นเล็กน้อย
จิ๋งจิ่วมองนาง หลังมั่นใจว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไร ก็มิได้สนใจอีก
ไป๋เจ่ามองดูเสื้อผ้าสีขาวอันบางเบาที่อยู่บนร่างกายของเขาชุดนั้น อดรู้สึกแปลกใจขึ้นมาไม่ได้ ในใจครุ่นคิด หรือว่าวิชา
