ป หลับตาเริ่มทำสมาธิ
นางคล้ายคุ้นเคยกับวัดแห่งนี้เป็นอย่างดี เมื่อก่อนเคยมาเยือนหลายครั้ง
นางมิได้กล่าวกระไรอีก
ภายในวัดเงียบสงบ
เวลาค่ำคืนมาเยือน
เสียงถอนใจเสียงหนึ่งดังขึ้น
เต็มไปด้วยความชื่นชม
ยังคงมีความเสียใจอยู่
แสงอาทิตย์ยามเช้ามาเยือน
กั้วตงลืมตา เดินไปยืนอยู่หน้าธรณีประตูอีกครั้ง สายตาทอดมองไปยังส่วนลึกของที่ราบหิมะ สีหน้าคร่ำเคร่งเล็กน้อย รับรู้ได้ว่ากำลังจะมีเรื่องเกิดขึ้น
เสียงที่ฟังดูจริงใจและเศร้าใจเสียงนั้นดังขึ้นที่ด้านหลังของนาง
“นางไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน”
ใจสวรรค์เชื่อมโยงของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยและเชื่อมโยงสองจิตของวัดกั่วเฉิงล้วนแต่เป็นวิชาการคำนวณความลับสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดบนโลก
แต่กั้วตงรู้ว่าหากพูดถึงสิ่งที่อยู่ในส่วนลึกของที่ราบหิมะนั่นแล้ว บนโลกไม่มีใครที่จะรู้ดีไปกว่าคนที่อยู่ด้านหลังนางผู้นี้อีกแล้ว
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“ไม่รู้ ข้ารับรู้ได้ถึงความฉุนเฉียว ความโกรธเกรี้ยว ความเจ็บปวด ….แล้วก็ความวิตกกังวลที่อยู่ในจิตสำนึกของนาง ข้าไม่เข้าใจว่าเหตุใดสิ่งที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้จึงรู้สึกวิตกกังวลได้”
……
……
รุ่งอรุณมาเยือน จบสิ้นไปอีกคืนหนึ่ง
จิ๋งจิ่วลืมตาขึ้น เขาขี่กระบี่มาถึงจุดที่สูงที่สุดบนยอดเขา ทอดตามองออกไปอีกฟาก
หมู่ขุนเขาทางฝั่งนั้นก็คือแคว้นเสวี่ย
ทันใดนั้นเอง ใจแห่งเต๋าของเขาพลันสั่นไหวขึ้นมาเบาๆ
เมื่อทอดมองออกไปไกล ไกลจนถึงที่ที่เขามองไม่เห็น ภายใน
