วงเกินอาจารย์อา? อยากกลับไปรับโทษหมื่นกระบี่ทะลวงใจที่ยอดเขาซั่งเต๋องั้นหรือ!”
เหล่าศิษย์ชิงซานก้มหน้ามิกล่าวกระไร พวกเขาย่อมต้องไม่กล้าปล่อยกระบี่ใส่จิ๋งจิ่ว เพียงแต่รู้สึกน้อยใจและผิดหวังอย่างมาก
“คิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นภาพสำนักชิงซานกัดกันเอง”
ศิษย์สำนักกระบี่ซีไห่ผู้นั้นกล่าวเยาะเย้ย “อ้อ ไม่สิ ข้าพูดผิดไป ควรจะพูดว่าอาจารย์อาที่กลัวตายสั่งสอนศิษย์หลายที่รู้ยางอายมากกว่า”
จิ๋งจิ่วมองดูคนผู้นี้
ไป๋เจ่าคิดในใจว่าแย่แล้ว รู้ว่าตัวเองห้ามอะไรไม่ทันแล้ว จึงเรียกอาวุธวิเศษออกมาอย่างไม่ลังเล
แขนเสื้อลอยขึ้นมา อาวุธวิเศษชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นตรงด้านหน้าหน้าผา ขนาดใหญ่ประมาณถ้วยสุรา รูปร่างคล้ายกระดิ่งใจพิสุทธิ์ของสำนักเสวียนหลิง
อาวุธวิเศษนั้นขยายใหญ่ พริบตาก็กลายเป็นระฆังอันเล็กๆ ตัวระฆังมีเขียวเหลือบดำ คล้ายหลอมขึ้นมาจากสัมฤทธิ์ แต่ภายนอกกลับมีแสงสลัวจำนวนนับไม่ถ้วนเปล่งประกายออกมา ให้ความรู้สึกที่งดงามและแรงกดดันที่ยากจะบรรยายได้
“ระฆังจรัสแสง!”
ในกลุ่มคนมีเสียงอุทานตกใจดังขึ้นมา
……………………………………………………
