รย์อา! เหตุใดท่านต้องทำแบบนี้ด้วย?”
ศิษย์ชิงซานที่เหลือเองก็รู้สึกโมโหเช่นเดียวกัน
เห็นได้ชัดว่าจิ๋งจิ่วมิอนุญาตให้เหลยอี้จิงจากไป ด้วยเหตุนี้จึงโจมตีใส่เหลยอี้จิง
จิ๋งจิ่วมองเหล่าศิษย์ชิงซาน กล่าวว่า “พวกเจ้าก็เช่นเดียวกัน ไม่มีการขออภัยที่ศิษย์ไม่อาจปฏิบัติตามคำสั่งได้อะไรทั้งนั้น เพราะข้าไม่อภัย”
……
……
ไม่อภัย พวกเจ้าก็ไม่สามารถไปได้
วิธีของจิ๋งจิ่วแข็งกร้าวเป็นอย่างมาก เรียกได้ว่าไม่มีเหตุผล
ศิษย์ชิงซานย่อมไม่ยอม
พวกเขาฝึกฝนบำเพ็ญเพียรมาเป็นเวลาหลายปี ไม่ง่ายเลยที่ผ่านการทดสอบกระบี่และได้สิทธิ์เป็นตัวแทนของชิงซานเข้าร่วมการประลองวิถีพรต แต่ยังไม่ทันจะได้แสดงความสามารถก็ต้องมาถูกบีบให้กลับ ใครจะไปยอมได้? ยิ่งไปกว่านั้นนี่มิใช่เรื่องที่สำคัญที่สุด สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือชื่อเสียงและบารมีของสำนักชิงซานบนโลกนี้ หรือจะต้องมาเสียหายเพราะพวกเขา?
หากวันนี้พวกเขาฟังคำสั่งของจิ๋งจิ่วและถอนตัวออกจากการประลอง สำนักชิงซานจะต้องกลายเป็นตัวตลกของโลกแห่งการบำเพ็ญพรตแน่นอน
ปัญหาอยู่ที่ว่า พวกเขาไม่ยอมแล้วจะทำอย่างไรได้?
จิ๋งจิ่วอายุยังน้อย ช่วงเวลาที่เข้าไปอยู่ในสำนักน้อยกว่าพวกเขา แต่สุดท้ายกลับได้เป็นอาจารย์อาของยอดเขาเสินม่อ
หรือพวกเขายังกล้าปล่อยกระบี่ลงมือกับอีกฝ่าย?
เมื่อคิดถึงภาพที่อาจจะเกิดขึ้นมา มือของเหล่าศิษย์ชิงซานสั่นขึ้นมาเบาๆ
เยาซงซานจ้องมองพวกเขาพลางตะคอกไปว่า “หรือพวกเจ้ากล้าล่
