ช่วงเวลากลางดึก หนุ่มสาวเจ็ดคนนั่งล้อมรอบกองไฟ
ที่นี่อยู่ในภูเขา สองด้านคือหน้าผาสูงชัน ท้องฟ้าถูกบีบจนหดเล็กลงจนกลายเป็นเส้น เมฆหมอกที่หายไปนานหลายวันปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ปกคลุมทุกอย่างเอาไว้
แสงดารามิได้มาจากหมู่ดาว หากแต่มาจากป้านดารกะของอินชิงมั่ว
กระดิ่งเล็กๆ ลอยอยู่นิ่งๆ อีกด้านหนึ่ง คอยรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของอากาศในฟ้าดิน เตรียมพร้อมส่งเสียงที่ใสกระจ่างทุกเมื่อ
เยาซงซานหลับตา ขาสองข้างขัดสมาธิ กระบี่สีเขียวถูกเรียกออกมา วางพักนิ่งๆ อยู่บนเข่าของเขา
นอกจากเขาแล้ว คนอื่นที่เหลืออีกหกคนก็กำลังทำสมาธิอยู่เช่นเดียวกัน แต่พวกเขากลับอดเหลือบมองไปทางก้อนหินที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบจ้างก้อนนั้นไม่ได้
จิ๋งจิ่วและไป๋เจ่านั่งอยู่บนก้อนหินก้อนนั้น
……
……
วันนั้นเมื่อเข้ามายังด้านนอกเทือกเขาแห่งนี้ จิ๋งจิ่วได้ขอให้ทุกคนหยุดเดินทาง
ทุกคนไม่ค่อยเข้าใจ ในใจครุ่นคิดว่าหากเดินหน้าสังหารอสูรหิมะต่อไป อาจจะช่วยให้ตำแหน่งอันดับหนึ่งของการประลองวิถีพรตของเจ้าแน่นอนเร็วขึ้น เหตุใดจึงหยุดเสียล่ะ?
แต่ตอนนี้พวกเขาเคารพในตัวจิ๋งจิ่วเป็นอย่างมาก อีกทั้งไป๋เจ่าก็มิได้คัดค้านอะไร ดังนั้นทั้งเก้าคนจึงหยุดอยู่ในหุบเขา
วันนี้ช่วงเย็น จู่ๆ พลันมีอสูรขาหิมะสิบกว่าตัววิ่งมาจากด้านนอกภูเขา พยายามที่จะวิ่งผ่านหุบเขาเข้าไป
จิ๋งจิ่วมิได้ลงมือ เขาเพียงแค่กล่าวอะไรนิดหน่อยในช่วงเวลาสำคัญๆ เท่านั้น
ไป๋เจ่าแสดงความสามาร
