ดวงอาทิตย์ยามเช้าลอยขึ้น ในที่สุดหมอกอันหยาวเย็นก็สลายหายไปจนหมด สายตาของทุกคนตามไอหมอกออกไปด้านนอก ก่อนจะเห็นอสูรขาหิมะสิบกว่าตัวนอนตายอยู่บนพื้น
อสูรขาหิมะระดับสูงที่ตัวค่อนข้างใหญ่ตัวนั้นถูกไป๋เจ่าใช้อาวุธวิเศษสังหาร เหลือเพียงเศษร่างกายครึ่งหนึ่ง มีอสูรขาหิมะสี่ตัวที่ศีรษะถูกแทงทะลุ น่าจะถูกเยาซงซานใช้กระบี่บินสังหาร ส่วนการตายของอสูรขาหิมะที่เหลือค่อนข้างอเนจอนาถ ขาขาดเปลือกแตก โลหิตสีเขียวสาดกระจายไปทั่ว
ก้อนหินที่เปื้อนโลหิตพิษเกิดเป็นฟองอากาศเล็กๆ ส่งเสียงดังซู่ๆ ดูน่าหวาดกลัว
ที่น่าตกตะลึงกว่านั้นก็คือตรงพื้นที่ที่ไกลออกไปยังมีซากศพของอสูรขาหิมะอยู่อีก ห่างออกไปอีกสิบกว่าจ้างก็มีอีกตัวสองตัว เป็นเช่นนี้ยาวออกไปหลายร้อยจ้าง
แม้แต่ตรงที่ที่ไกลออกไปกว่านั้นก็ยังเหมือนจะเห็นภาพเช่นนี้ได้ลางๆ
มีอสูรขาหิมะตายไปมากน้อยเท่าไรกันแน่?
ในเวลานี้ทุกคนถึงได้รู้ว่าที่เสียงด้านนอกสายหมอกหายไปเมื่อคืนนี้ มิใช่เป็นเพราะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขา หากแต่เป็นเพราะเขาออกไปไล่ฆ่าอสูรขาหิมะเหล่านั้น?
พวกเขามองไปทางจิ๋งจิ่ว สายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง แม้แต่เยาซงซานก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน
หมอกอันหนาทึบเมื่อคืนนี้เย็นยะเยือกถึงเพียงนั้น กระทั่งจิตจำแนกก็ยังถูกตัดขาด ถือเป็นอุปสรรคอย่างมากสำหรับผู้บำเพ็ญพรต ทว่าอสูรขาหิมะที่อาศัยสัญชาตญาณในการสังหารกลับมิได้รับผลกระทบ
แล้วเขาทำทั้งหมดนี้ได้เช่นไร?
……
…
