…
จิ๋งจิ่วและไป๋เจ่ายืนเคียงคู่กัน
ผู้หนึ่งชุดขาวพลิ้วไหว
นางหนึ่งกระโปรงขาวพลิ้วไหว
ผู้บำเพ็ญพรตหนุ่มสาวที่เหลือมองดูภาพเหตุการณ์นี้ บนใบหน้ามีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย ภาพอันงดงามเช่นนี้ มีผู้ใดบ้างมิชื่นชอบ
คุณหนูแห่งสำนักจงโจว อัจฉริยะแห่งวิถีกระบี่ของสำนักชิงซาน ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริงๆ
“เจ้าสนับสนุนใคร?”
ศิษย์หญิงแห่งสำนักเสวียนหลิงเบิ่งตามองเยาซงซานพร้อมถาม
“ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังพูดเรื่องอะไร” เยาซงซานกล่าว
ศิษย์หญิงสำนักเสวียนหลิงเบะปากค่อนแคะ
เยาซงซานครุ่นคิดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ถึงแม้แม่นางไป๋เจ่าจะดี แต่ตนเองย่อมต้องสนับสนุนอาจารย์อาเจ้าล่าเยวี่ยอยู่แล้ว
……
……
ภาพจิ๋งจิ่วยืนเคียงคู่กับไป๋เจ่านั้นงดงาม แต่ภาพที่พวกเขามองเห็นกลับมิได้เป็นเช่นนี้
ซากศพกระจัดกระจายเต็มพื้นหิมะ ของเหลวสีเขียวที่น่าสะอิดสะเอียนยิ่งกว่าตะไคร่น้ำเปรอะเปื้อนไปบนหิมะสีขาว
แต่พวกเขามิได้สนใจ ยิ่งไปกว่านั้นบทสนทนาของพวกเขาในตอนแรกสุดก็มิได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับภาพนี้ด้วย
“คืนวันนั้นเจ้าเคยรับปากข้าเอาไว้ว่าจะไม่ทำอะไรปู้เหล่าหลิน” ไป๋เจ่ากล่าว
จิ๋งจิ่วปรากฎตัวได้ทันเวลา กระทั่งจินตันนางก็มิได้เอามาใช้ อาการบาดเจ็บมิได้สาหัสอะไร กินยาไปเพียงเล็กน้อยก็ฟื้นฟูเรี่ยวแรงกลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดถึงคำพูดที่พูดกับนางในคืนนั้น กล่าวว่า “ข้ามิได้ทำอะไรปู้เหล่าหลิน”
ไป๋เจ่ามองเขา พลางกล่า
