่างที่แสดงออกมา
ศิษย์คุนหลุนที่ชื่อไต้อิ๋นผู้นั้นตายเร็วเกินไป
แต่ในเมื่อการประลองวิถีพรตยังไม่หยุด เช่นนั้นก็คงจะมิใช่คลื่นอสูร ไม่น่าจะมีอันตรายอะไรมากนัก
จากนั้นนางคิดถึงเรื่องเรื่องหนึ่งขึ้นมา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มอย่างมีความสุขขึ้นมา ขณะเดียวกันก็ถามเพื่อนในกลุ่มว่า “วันนี้พวกเขาเดินทางไปถึงไหนแล้ว?”
เยาซงซานรับเอาของวิเศษจากเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งมาดู ก่อนจะเดินไปข้างกายนาง จากนั้นกล่าวด้วยสีหน้าแปลกๆ ว่า “ห่างจากพวกเราหกสิบกว่าลี้”
เมื่อหลายวันก่อน เพื่อนในกลุ่มของพวกเขาคนหนึ่งพบว่าเส้นทางการเคลื่อนที่ของกลุ่มกลุ่มหนึ่งดูค่อนข้างแปลกประหลาด คล้ายว่ากำลังมุ่งหน้ามาทางพวกเขา
ความเร็วของกลุ่มนี้มิได้เร็วอะไร แต่ถ้าเดินทางด้วยความเร็วแบบนี้ต่อไป หลังจากนี้อีกสองวันทั้งสองกลุ่มก็จะได้พบกันตรงด้านหน้าภูเขาสีดำนั้น
ถึงแม้การแข่งขันในการประลองวิถีพรตจะดุเดือด แต่ไม่มีทางที่จะเกิดเหตุการณ์ที่ผู้บำเพ็ญพรตฆ่าฟันกันเองแน่นอน
สีหน้าที่แปลกประหลาดของเยาซงซานย่อมมิได้เป็นเพราะเกิดความระมัดระวังตัว หากแต่เป็นเพราะจิ๋งจิ่วอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
……
……
แสงแดดยามเช้ามาเยือนค่อนข้างช้า
กลุ่มของไป๋เจ่ามุ่งหน้าต่อไปยังส่วนลึกของที่ราบหิมะ ค้นหาสัตว์ประหลาดแคว้นเสวี่ยเพื่อทำการสังหาร
ด้านหน้าย่อมต้องยิ่งอันตราย แต่นี่ก็คือความหมายของการประลองวิถีพรต
ท้องฟ้ายามเย็นมาถึงค่อนข้างเร็ว
เพื่อนในกลุ่มยืนล้อ
