มอยู่ข้างกายไป๋เจ่า เริ่มฟังเสียงอันอ่อนโยนของนาง
วันนี้พวกเขาสังหารอสูรขาหิมะธรรมดาไปสองตัว ในขณะที่ต่อสู้มีความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง ด้วยกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น
แต่สุดท้ายพวกเขาก็ไม่พบทิงเอ่อร์อยู่ในเปลือกของเหยื่อ แล้วก็ไม่พบแมลงเส้นเหล็กด้วย
เพื่อนในกลุ่มแยกย้ายไปเตรียมตั้งข่ายพลัง
ไป๋เจ่านั่งอยู่ท่ามกลางลมหิมะ ครุ่นคิดถึงเรื่องเรื่องนี้ ในใจยิ่งรู้สึกไม่เข้าใจ
เหตุใดผู้บำเพ็ญพรตที่เข้าร่วมการประลองวิถีพรตจำนวนมากขนาดนั้นถึงไม่มีใครพบแมลงเส้นเหล็ก แต่จิ๋งจิ่วและคนอื่นๆ ที่ออกเดินทางล่าช้ากว่าตั้งหลายวันกลับพบเข้า?
นางพลันถามขึ้นมาว่า “จิ๋งจิ่วถึงไหนแล้ว?”
เยาซงซานมองดูของวิเศษ กล่าวว่า “อยู่ห่างพวกเราไปสามสิบกว่าลี้ ทางตะวันตกเฉียงใต้”
เพื่อนในกลุ่มอีกสามคนที่เหลือสบตากัน จากนั้นมองไปทางเยาซงซาน
พวกเขาทราบว่าไป๋เจ่าสนใจเส้นทางการเดินทางของกลุ่มนั้นมาก แต่วันนี้นางมิได้ถามถึงพวกเขา หากแต่ถามถึงจิ๋งจิ่ว นี่มันหมายความว่าอย่างไร?
“อย่ามองข้า ข้าไม่รู้อะไรจริงๆ”
เยาซงซานกล่าว “เท่าที่ข้ารู้มา อาจารย์อาจิ๋งจิ่วกับอาจารย์อาล่าเยวี่ยออกเดินทางท่องเที่ยวสองปี เวลาอื่นๆ ที่เหลือก็ล้วนแต่บำเพ็ญเพียรอยู่ในชิงซาน มิได้พบใครอื่น”
พวกเขาถึงได้นึกขึ้นมาได้ นั่นสิ ในชิงซานยังมีเจ้าล่าเยวี่ยอยู่อีกคน
……
……
แสงแดดยามเช้ามาสายกว่าเมื่อวาน
ช่วงเวลากลางวัน พวกเขาไม่พบปีศาจแคว้นเสวี่ยแ
