ี่สิบจ้าง จึงอาจจะถูกสัตว์ประหลาดที่มีแรงกระโดดที่น่ากลัวลอบโจมตีได้ง่าย
พวกอินชิงมั่วสบตากัน ก่อนจะตัดสินใจ กล่าวว่า “พวกเราไปด้วยกัน”
จิ๋งจิ่วรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
อู่หมิงจงเรียกโล่กระบี่ออกมา
ทั้งสี่คนเหยียบขึ้นไป
……
……
ภายในหุบเขามีลมที่เย็นยะเยือกพัดมา เปลวไฟที่อยู่ในกองไฟถูกพัดจนเกือบจะดับ
ไข่มุกเม็ดหนึ่งลอยขึ้นไปบนอากาศ เปล่งแสงสว่างที่ขาวนวลออกมา ส่องสว่างพื้นที่อยู่ในรัศมีร้อยกว่าจ้าง
ไป๋เจ่านั่งอยู่บนพื้นหิมะ ผ้าสีขาวเปื้อนเลือดเป็นดวงๆ ดูอ่อนแอบอบบาง นางได้รับบาดเจ็บไม่น้อย
ในความมืดยามค่ำคืนที่อยู่รอบกาย ทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยเสียงประหลาด คล้ายกับเสียงเสียดสีกันของโลหะ แล้วก็คล้ายกับเสียงฆ้องที่แตกกำลังสั่นสะเทือนด้วยความเร็วสูง ทำให้เกิดความรู้สึกหวาดกลัว
นางรู้ว่านั้นคือเสียงขาหน้าอันแหลมคมของอสูรขาหิมะกำลังเสียดสีกันอยู่ ที่คือสัญญาณบุกโจมตี
…………………………………………………
