ังคิดอะไรอยู่กันแน่
ทันใดนั้นเอง เสียงอุทานตกใจพลันดังขึ้น
ถงหลูเดินกลับไปหาเพื่อนร่วมกลุ่ม เมื่อเห็นข้อมูลที่ของวิเศษส่งมาใหม่ล่าสุด คิ้วเขาพลันขมวดขึ้น รู้สึกตกใจเป็นยิ่งนัก
……
……
จิ๋งจิ่วและกลุ่มของเขาเดินไปบนที่ราบหิมะ ต่างคนต่างรักษาระยะห่างเอาไว้ที่ประมาณร้อยกว่าจ้าง เพื่อให้มั่นใจว่าจะสามารถใช้วิชาที่ตนเองถนัดที่สุดเข้าช่วยเหลือเพื่อนที่อยู่ใกล้ตัวเองที่สุดได้
พื้นผิวบนที่ราบหิมะพลันสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะกลับคืนสู่ความเงียบอย่างรวดเร็ว
ห้าคนหยุดฝีเท้า
หลูจินหยิบเอาอาวุธวิเศษออกมาจ่อไปยังพื้นหิมะ สีหน้าเปลี่ยนเป็นคร่ำเคร่งขึ้นมา ก่อนจะหันไปบอกเพื่อนคนอื่นโดยไม่มีเสียงว่า “มีบางอย่าง”
พื้นหิมะเงียบสงบ คล้ายความเงียบสงัดจนวังเวง ได้ยินเพียงเสียงหวีดหวิดของลมหนาว
ผู้บำเพ็ญพรตหนุ่มสาวเหล่านี้ไม่มีประสบการณ์ จึงได้แต่กลั้นหายใจเก็บสีหน้า ไม่ส่งเสียงใดๆ แต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่าความเงียบและการที่จู่ๆ เสียงฝีเท้าหายไปนั้นยิ่งเป็นการตอกย้ำให้เจ้าสิ่งมีชีวิตที่อยู่ใต้พื้นหิมะมั่นใจยิ่งขึ้น
พื้นหิมะที่อยู่ไกลออกไปพลันยกตัวขึ้นมา จากนั้นกลายเป็นรอยแตกเส้นหนึ่งพุ่งออกไปไกล
หลังจากที่เข้าร่วมการประลองวิถีพรต นี่เป็นการต่อสู้ครั้งแรกที่พวกเขาได้เจอ ทุกคนจึงรู้สึกตื่นเต้น ที่มากกว่านั้นคือวิตกกังวล จึงไม่ทันได้ตอบสนองออกมา
เพื่อที่จะหลบหนีได้เร็วยิ่งขึ้น เจ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้นมุดโผล่
