วัดจิ้งเจวี๋ยได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง
มิใช่จดหมายที่พระสนมหูขอเข้าพบฉานจึที่เหอกั๋วกงนำมาส่งให้แทน เพราะเขาไม่กล้า
หลายวันมานี้ฝ่าบาทมิได้ไปหาพระสนมหู นี่ทำให้เขาครุ่นคิดอยู่เป็นเวลานานว่าหมายถึงอะไร
แหล่งที่มาของจดหมายฉบับนี้สำคัญกว่านั้นมาก ไม่มีใครกล้าชักช้า รีบส่งจดหมายไปถึงมือหัวหน้าอารามหลี่ว์ถังโดยเร็ว
หัวหน้าอารามหลี่ว์ถังเดินผ่านป่าท้อ มาถึงส่วนลึกที่สุดของวัด
พระเด็กรูปหนึ่งคุกเข่าอยู่บนอาสนะริมหน้าต่าง สายตาจ้องมองกองไม้เล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าดูมีสมาธิเป็นอย่างมาก
หัวหน้าอารามหลี่ว์ถังทราบว่านี่เป็นเกมแท่งไม้ท้อที่ฉานจึชอบเล่นมากที่สุด ทั่วทั้งวัดกั่วเฉิงเห็นจนชินตาแล้ว
เขารู้ว่าฉานจึไม่ชอบถูกรบกวนในเวลานี้ แต่เขายังคงกระแอมเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไป
ฉานจึถอนใจออกมาอย่างจนปัญญา กล่าวถามว่า “มีเรื่องอะไร?”
หัวหน้าอารามหลี่ว์ถังยื่นจดหมายในมือส่งให้
ฉานจึเลิกคิ้วเล็กน้อย หยิบเอาจดหมายออกมา ก่อนจะอ่านเนื้อหาในจดหมายอย่างรวดเร็ว
นี่เป็นจดหมายจากเทพดาบ
หัวหน้าอารามหลี่ว์ถังถามขึ้นมาอย่างกังวลใจ “ศิษย์พี่เฉาส่งจดหมายมาทำไมหรือขอรับ?”
ฉานจึกล่าว “เขาถามถึงคนๆ หนึ่ง”
หัวหน้าอารามหลี่ว์ถังถาม “ใครหรือขอรับ?”
ฉานจึยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “เขาถามว่าจิ๋งจิ่วใช่ผู้สืบทอดที่วัดส่งไปยังโลกปุถุชนหรือไม่”
เมื่อได้ยินคำถามนี้ หัวหน้าอารามหลี่ว์ถังพลันโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย
ในสถานะของเทพดาบ เขาน่
