วังเวง
อย่างน้อยก็ในตอนแรกสุด
หวังเสี่ยวหมิงคุกเข่าอยู่ด้านหน้าโถง โยนกระดาษเงินกระดาษทองลงไปในกะละมัง ท่าทางดูซังกะตาย สีหน้าด้านชา
ไม่รู้เป็นเพราะถูกควันรมมากไป หรือเป็นเพราะร่ำไห้นานเกินไป ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดง
เพื่อนบ้านเข้ามา แล้วออกไป ภายในบ้านเหลือเพียงเขาที่คุกเข่าอยู่ที่นี่
ด้านนอกบ้านพลันมีเสียงตะคอกและเสียงความเคลื่อนไหวอื่น จากนั้นประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
มิใช่คนที่มาหาเรื่อง หากแต่เป็นคนใหญ่คนโตบางคนที่เดินทางมาแสดงความเสียใจ เจ้าหน้าที่ในศาลาว่าการที่ได้รับแจ้งจึงรีบมาเตรียมพื้นที่
ธงขาวถูกยกขึ้นสูง ตัวหนังสือที่เขียนด้วยหมึกสีดำยังมีหมึกไหลหยดลงมา นี่ทำให้บรรยากาศภายในบ้านเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม
หวังเสี่ยวหมิงมิได้สนใจ เขายังคงคุกเข่าอยู่หน้ากะละมัง เผากระดาษเงินกระดาษทองอย่างเฉยชา
เขาจำไม่ได้ว่าคนใหญ่คนโตที่ปรากฏตัวขึ้นหลังจากนั้นมีตำแหน่งอะไร ชื่ออะไร
ซือเฟิงเฉินก่อนตายบ้านเงียบเหงา หลังตายภายในบ้านกลับคึกคัก ใครๆ ต่างก็รู้ว่าเพราะอะไร
หวังเสี่ยวหมิงเองก็รู้
ไม่มีใครเห็นว่าซือเฟิงเฉินตายยังไง กรมชิงเทียนสืบสวน ก่อนจะทำการยืนยันว่าเป็นการฆ่าตัวตาย แต่เขาถูกใครบีบให้ต้องตายล่ะ?
เป้าทุกอย่างล้วนแต่ชี้ไปที่สำนักชิงซาน พูดให้ชัดกว่านั้นก็คือชี้ไปที่จิ๋งจิ่ว
เหล่าเจ้าหน้าที่ของราชสำนักที่ได้รับอิทธิพลจากสำนักจงโจวล้วนแต่ใช้เรื่องนี้เพิ่มความกดดันไปทา
