จ้าล่าเยวี่ยเตรียมตัวบำเพ็ญเพียรมาตั้งแต่เล็ก อาศัยอยู่แต่ในบ้านไม่ค่อยออกไปไหน นอกจากคนในบ้านและคนใช้แล้ว คนที่นางได้พูดคุยด้วยก็มีแค่เพียงคนที่บำเพ็ญพรตเหมือนกัน ที่ผ่านมาไม่เคยคิดถึงปัญหาเหล่านี้มาก่อน
“นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าพูดเรื่องเหล่านี้กับคนอื่น เพราะว่ามันน่าเบื่อหน่าย อีกทั้งไร้สาระ ดังนั้นนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะพูดเช่นกัน”
จิ๋งจิ่วมองนาง ก่อนกล่าวอย่างเรียบเฉย “ปีศาจกินคน ผู้บำเพ็ญพรตก็กินคน บ้างกินจริง บางกินไม่จริง แต่ล้วนคือการกิน”
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู๋ ก่อนกล่าวว่า “เหมือนกับคนหาไข่มุกที่เจ้าเคยเล่าให้ฟังตอนอยู่เมืองไห่โจวน่ะหรือ? แต่ยังไงทั้งสองอย่างมันก็ต้องมีความแตกต่างกัน”
จิ๋งจิ่วกล่าว “โดยสรุปแล้ว สำนักบำเพ็ญพรตก็จำเป็นต้องให้คนธรรมดามาคอยเลี้ยงดู แล้วผู้บำเพ็ญพรตเคยทำอะไรให้คนธรรมดาบ้าง?”
เจ้าล่าเยวี่ยเลิกคิ้ว กล่าวว่า “สะพานทงเทียนที่มณฑลหนานเหอ พวกเราล้วนแต่เคยเดิน”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ถูกต้อง ผู้บำเพ็ญพรตสามารถสร้างสะพานเบิกภูเขา กำจัดปีศาจขจัดความชั่วให้กับคนธรรมดาได้ แต่เมื่อเทียบกับความสามารถของพวกเขาแล้ว สิ่งที่ผู้บำเพ็ญพรตทำยังน้อยเกินไป เพราะการบำเพ็ญพรตคือการฝึกฝนตนเอง คล้ายกับสำนักชิงซานของพวกเรา หากไม่เป็นเพราะว่าไม่มีโอกาสบรรลุสภาวะ เหล่าศิษย์รุ่นที่สองเหล่านั้นก็คงไม่ยอมเป็นแม้กระทั่งเป็นอาจารย์สอนศิษย์นอกสำนัก แล้วนับประสาอะไรกับการออกไป
