ดำเล็กๆ ตอนที่ปรากฏตัวอีกครั้ง ก็มาอยู่ริมผาที่อยู่ห่างจากเมืองเจาเกอออกมาหลายร้อยลี้
ริมผามีชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่
ในมือของชายหนุ่มถือคันเบ็ดไม้ไผ่อยู่คันหนึ่ง ปลายคันเบ็ดมีเชือกเส้นเล็กๆ มัดอยู่ เชือกเส้นเล็กห้อยตกลงไปยังเมฆที่ลอยอยู่ตรงหน้าผา ดูคล้ายกำลังตกปลา
ในเมฆจะมีปลาได้อย่างไร? หรือเขากำลังตกนก?
“นับถือนับถือ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะทำให้ดินแดนหมิงมารับใช้เจ้าได้ด้วย”
ชายชราตัวเตี้ยมองชายหนุ่มผู้นั้นพลางกล่าวว่า “สามารถสังหารผู้อาวุโสขั้นจิตก่อรูปของสำนักจงโจวจากระยะไกลขนาดนี้ ฝีมือเจ้าปีศาจน้อยของดินแดนหมิงนี่ไม่เลวทีเดียว”
ชายหนุ่มมิได้เหลียวกลับมา สายตาจ้องมองเมฆที่ไหลเอื่อยอยู่ด้านล่างหน้าผา สีหน้ามีสมาธิอย่างมาก
ก้อนเมฆค่อยๆ ปั่นป่วน คล้ายมีจุดสีดำกำลังเคลื่อนผ่านอยู่ด้านใน
นกที่มองไม่เห็นเหล่านั้นกำลังจ้องมองอาหารที่ผูกอยู่บนสายเบ็ด ส่งเสียงร้องอ๊ากอ๊าก ดูหิวกระหายเป็นอย่างมาก
ชายหนุ่มมองดูความวุ่นวายที่อยู่ในเมฆพลางส่ายศีรษะ จากนั้นจึงเริ่มตอบคำถามของชายชรา
“ฝีมือของศิษย์อันดับสามของหมิงซือย่อมต้องไม่ธรรมดา — แม้นจะกล้าส่งแค่เงามาก็ตาม — ไม่อย่างนั้นทำไมข้าถึงต้องขอให้เจ้าลงมือด้วย?”
ชายชราส่งเสียงหัวเราะที่น่ารังเกียจออกมา จากนั้นกล่าวว่า “เมื่อไรเจ้าถึงจะตกเอาหมิงซือออกมาได้? ข้าไม่ได้เจอเขานานแล้ว คนบนโลกก็ไม่ได้เจอเขานานแล้ว นึกๆ ดูแล้วคงจะน่าสนุกทีเดียว”
ชายหนุ่มกล
