่าว “ต่างก็เป็นชายแก่ผู้น่าสงสารที่ถูกสำนักชิงซานของข้าเล่นงานจนขวัญหนีดีฝ่อ เจ้าไม่กล้าปรากฏตัว แล้วเขาจะกล้าปรากฏตัวได้อย่างไร?”
ชายแก่นิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “เจ้าแน่ใจนะว่าชิงซานไม่รู้ว่าข้าออกมาแล้ว?”
“โลกนี้ใครรู้จักชิงซานดีที่สุด?”
ชายหนุ่มเอาคันเบ็ดเสียบไปในซอกหินที่อยู่ริมผา ก่อนจะหมุนตัวมองดูชายชรา จากนั้นยกหัวแม่มือชี้ไปที่หน้าของตน พลางกล่าวยิ้มๆ ว่า “ข้าไง ข้า…”
เดิมเขามีใบหน้าที่ดูเย็นชาเฉยเมย แต่เป็นเพราะรอยยิ้มนั้นจึงทำให้ใบหน้าดูน่ารักขึ้นมาทันที ทั้งยังให้ความรู้สึกที่ดูเป็นมิตรด้วย
ชายชรามองดูใบหน้านั้น ไม่รู้พลันคิดถึงเรื่องใด เขาถอนใจพลางกล่าวว่า “ข้าหลบอยู่ใต้ดินมาหลายร้อยปี โลกนี้เปลี่ยนแปลงไปมาก คนอย่างเจ้ากลับได้แต่ต้องอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ ดูแล้วช่างน่าเศร้าเสียจริง”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว กล่าวว่า “พูดมากไปแล้ว”
ชายชราพลันกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าอยากกินคนสักสองสามคน ตอนนี้รู้สึกหิวขึ้นมาหน่อยแล้ว เพลิงวิญญาณพวกนั้นไม่มีรสชาติเลย ถึงจะไม่ได้เด็กสาว กินผู้ชายสักสองสามคนก็ยังดี”
“ก็ได้”
ชายหนุ่มรู้สึกจนปัญญา เขาเก็บคันเบ็ดขึ้น พาชายชราเดินออกไปนอกหน้าผา
ชายชราเดินตามติดๆ
ชายหนุ่มเหลือบมองดูเขา กล่าวว่า “ทำไมตอนนี้ข้ารู้สึกเหมือนกำลังเลี้ยงหมาตัวหนึ่งเลย?”
“โฮ่งๆ”
ชายชรากล่าวเอาใจว่า “ขอเพียงเจ้าทำลายชิงซาน กำจัดปัญหาในอนาคตของข้าได้ จะให้ข้าเป็นหมาให้เจ้าไปอ
