ีกสามร้อยปีก็ย่อมได้”
ชายหนุ่มกล่าว “อย่างนั้นเจ้าก็ต้องปกป้องข้าก่อน อย่าปล่อยให้ข้าถูกศิษย์ทรยศสองคนนั่นฆ่าได้”
ชายชรายิ้มเจื่อนพลางกล่าว “ตอนนี้ข้าสู้พวกเขาไม่ได้”
“พวกเราถึงต้องรีบหน่อยไง”
ชายหนุ่มถอนใจ ยื่นมือไปลูบหัวชายชรา
ก้อนเมฆที่อยู่ด้านล่างหน้าผาค่อยๆ หยุดนิ่ง เหล่าวิหคค่อยๆ หายไปจนหมด
……
……
ภายในป่าถูกลำแสงกระบี่อันเย็นยะเยือกส่องสว่าง ก่อนจะตามมาด้วยแสงสีทองอันเจิดจ้า
หนานว่างและราชองครักษ์จินมาถึงที่เกิดเหตุเป็นคนแรก ศิษย์ชิงซานที่เหลือทยอยตามมาทีหลัง
เมื่อเห็นศพของคนชุดดำ สีหน้าพวกเขาพลันแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
บนมือของคนชุดดำมีรอยบาดแผลจากกระบี่อยู่ ไอพลังของอาวุธวิเศษยังคงหลงเหลืออยู่อย่างชัดเจน น่าจะเป็นมือสังหารที่ต้องการจะฆ่าเจ้าล่าเยวี่ย
เพียงแต่เหตุใดเขาจึงมาตายอยู่ตรงนี้?
หนานว่างสะบัดแขนเสื้อ
ผ้าที่อยู่บนใบหน้าคนชุดดำถูกดึงออก
ลมหายใจของเขาหยุดลงไปแล้ว ใบหน้าที่ถูกพลังเปลี่ยนแปลงย่อมมิอาจคงอยู่ได้ ใบหน้าที่แท้จริงจึงเผยโฉมออกมา
“เว่ยเฉิงจึ?”
ราชองครักษ์จินตกใจ
สีหน้าของหนานว่างดูแย่อย่างมาก
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ
คนที่อยากจะฆ่าเจ้าล่าเยวี่ยนั้นเป็นคนของสำนักจงโจวจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นผู้อาวุโสขั้นจิตก่อรูป
หนานว่างถามว่า “เขาตายได้ยังไง?”
ราชองครักษ์โบกมือ วัตถุที่ดูเหมือนผงทองปลิวกระจายปกคลุมพื้นที่รอบๆ ไปร้อยกว่าจ้าง
ผงทองค่อยๆ หายไป พอจะมองเห็นเป็นภาพบ
