ๆๆๆ ศิษย์ชิงซานบินออกไปยังแต่ละที่ ตั้งข่ายพลังกระบี่ขนาดใหญ่ขึ้นมา จากนั้นเริ่มค้นหาในป่าและภูเขาในระยะร้อยกว่าลี้
ลำแสงกระบี่จำนวนหลายสิบสายปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ขอบเขตกระจายไปไกลจนเกือบถึงกำแพงเมืองเจาเกอ นี่ย่อมต้องสร้างความตกตะลึงเป็นอย่างมากแน่นอน
ผ่านไปไม่นาน ศิษย์ชิงซานทยอยกลับมา เยาซงซานมองหนานว่างพลางส่ายศีรษะ
หนานว่างคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะสามารถหลบหนีไปได้ก่อนที่ชิงซานจะตั้งข่ายพลัง จึงรู้สึกโมโหเป็นยิ่งนัก อีกทั้งรู้สึกระแวดระวังขึ้นมา
หรือจะเป็นเจ้าพวกสำนักจงโจวจริงๆ?
“เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หนานว่างมองเจ้าล่าเยวี่ย พลางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย เห็นๆ อยู่ว่าเป็นคำพูดที่เป็นห่วงเป็นใย แต่น้ำเสียงกลับแข็งกร้าว มิได้มีความอบอุ่นใดๆ แม้แต่น้อย
คำตอบของเจ้าล่าเยวี่ยยิ่งแข็งกร้าวกว่าคำพูดของหนานว่าง
“ไม่ตายหรอก”
…………………………………………
