มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ดินทรายร่วงตกลงพื้น ดูคล้ายนาฬิกาทราย เวลาค่อยๆ เดินไปยังปลายอีกด้านหนึ่ง
ในขณะที่เศียรพระดินเหนียวกำลังถูกเสียดสีจนราบเรียบ เจ้าล่าเยวี่ยพลันขยับ
มือขวาของนางยื่นออกมาข้างหน้า
แสงสีแดงที่ส่องสว่างไปทั่วทั้งอารามพลันหดกลับมาอยู่ในมือของนาง คล้ายแปรเปลี่ยนเป็นตะวันสีแดงดวงหนึ่ง
นางคว้าจับกระบี่มิคำนึงเอาไว้ ร่างกายพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แทงไปยังคนชุดดำ
—-กระบี่อยู่ในมือ ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะถูกวิชาอันแข็งแกร่งของอีกฝ่ายส่งผลกระทบ
เมื่อครั้งที่อยู่ในศาลเจ้าเทพทะเลนอกเมืองไห่โจว นางก็ใช้กระบวนท่านี้สังหารคนของปู้เหล่าหลินผู้นั้น
คนชุดดำดูเยือกเย็น เขาน่าจะคาดเดากระบวนท่านี้ของนางได้ล่วงหน้าแล้ว จึงหลบลำแสงกระบี่หลายสายนี้ได้อย่างง่ายดาย จากนั้นฟาดฝ่ามือลงไปฝ่ามือหนึ่ง
สิ่งที่ฟาดลงไปมือฝ่ามือ แต่สิ่งที่ลอยขึ้นมากลับเป็นแขนเสื้อทั้งสองข้าง
อาจเป็นเพราะหวาดกลัวต่อความร้ายกาจของกระบี่มิคำนึง แล้วก็อาจจะเป็นเพราะไม่อยากทิ้งร่องรอยใดๆ เอาไว้ เขาจึงไม่ใช้อาวุธวิเศษ
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ เขาก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เจ้าล่าเยวี่ยจะสามารถต่อกรได้
แขนเสื้อทั้งสองข้างของคนชุดดำม้วนขึ้นมา ดูคล้ายคลื่นในเวลาค่ำคืนที่ดำมืดคล้ายน้ำหมึก
สายลมอันรุนแรงส่งเสียงหวีดร้อง พุ่งตามแขนเสื้อออกไป ดุดันรุนแรงเป็นยิ่งนัก แต่กลิ่นอายของพลังกลับมีความน่าเกรงขาม ดูแล้วน่าจะเป็นวิชาของสำนักฝ่
