นอาจารย์ของอีกฝ่าย แต่ศักดิ์ความสูงต่ำกลับมิอาจนำมาใช้ได้
“ข้ารู้สึกว่ามันเสี่ยงเกินไป”
ชายหนุ่มโยนอาหารปลาที่อยู่ในมือลงไปในบ่อน้ำที่อยู่ด้านล่างรั้ว ปลาจำนวนนับไม่ถ้วนแห่กันเข้ามา ผิวน้ำแตกกระเซ็น
เหลียงไท่ฟู่ย่อมต้องรู้ว่าแผนการนี้ไม่ปลอดภัย จึงกล่าวเสียงแหบแห้งว่า “แต่ข่าวนั้นได้รับการยืนยันแล้วพ่ะย่ะค่ะ ยาต้วนหลี…ได้หยุดมานานหลายวันแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมา เขาก็คือชายหนุ่มชุดแพรที่หลายวันก่อนได้เจอกับจิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยในสวนดอกเหมยเก่า
เพียงแต่เมื่อเทียบกับเมื่อหลายวันก่อน อารมณ์เฉยชาในดวงตาเขายิ่งดูเย็นยะเยือก
เขาคือพระโอรสพระองค์เดียวของฝ่าบาทเสินหวง องค์ชายจิ่งซิน
ขุนนางจำนวนมาก ปราชาชน สำนักบำเพ็ญพรตต่างมองว่าเขาจะกลายเป็นเสินหวงองค์ต่อไป บางครั้งถึงขนาดขานเรียกอีกฝ่ายอย่างลับๆ ว่าองค์รัชทายาท
ตัวจิ่งซินเองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน จนกระทั่งหลายวันมานี้ทราบข่าวนั้น เขาถึงได้พบว่าที่แท้ตำแหน่งรัชทายาทของตัวเองนั้นมิได้มั่นคง
เพราะเสด็จพ่อ…คล้ายเตรียมจะมีลูกอีกคนหนึ่ง
เขามองเหลียงไท่ฟู่พลางกล่าวเสียงเย็นยะเยือกว่า “ต่อให้พระสนมหูตาย เสด็จพ่อก็สามารถมีลูกใหม่ได้เช่นกัน”
เหลียงไท่ฟู่กล่าว “แต่บางทีอาจเป็นเพราะพระสนมหู ฝ่าบาทเลยทรงคิดอยากจะมีพระโอรสอีกพระองค์หนึ่งนะพ่ะย่ะค่ะ”
จิ่งซินนิ่งเงียบไป ความจริงแล้วเขารู้ว่าปัญหานี้ของตน ถึงกังวลไปก็ไม่มีความหมาย เพราะไม่ว่
