น เช่นนั้นซือเฟิงเฉินย่อมไม่มีโอกาสได้ขายองค์รัชทายาท แล้วเหตุใดองค์รัชทายาทต้องฆ่าเขาล่ะ?”
เมื่อดูผิวเผินแล้วเหมือนจุดสำคัญของบทสนทนาจะอยู่ตรงนี้ แต่ซือเฟิงเฉินและชายอ้วนต่างรู้ว่ามิได้เป็นเช่นนั้น
เถ้าแก่อ้วนกล่าวอย่างชัดเจน ซือเฟิงเฉินมิได้มีค่าอะไรให้เขาขาย แต่องค์รัชทายาทนั้นมี
หลังจบเรื่องนี้แล้ว ปู้เหล่าหลินจะต้องได้รับประโยชน์จากองค์รัชทายาทเป็นอย่างมากแน่นอน นี่คือเหตุผลที่พวกเขายินดีมีส่วนร่วมกับเรื่องนี้
หมากเพียงตัวเดียวของการแลกเปลี่ยนนี้ก็คือองค์รัชทายาท
……
……
หลังออกมาจากเหลาสุรา กลับมายังบ้านพักที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมือง ซือเฟิงเฉินยืนอยู่ในบ้านที่ค่อนข้างเก่าและวังเวง นิ่งเงียบอยู่เป็นเวลานาน
เขาเป็นขุนนางที่สะอาดสุจริต กระทำการใดล้วนเข้มงวดตรงไปตรงหน้า พวกสำนักเล็กๆ ที่เดิมควรจะเอาอกเอาใจเขาก็ขี้เกียจมาสนใจเขาอีกหลังจากที่ถูกเขาตอกกลับไปสองสามครั้ง
ในบ้านแบบนี้ย่อมไม่มีคนรับใช้อะไร แล้วก็ยิ่งไม่มีทางที่จะมีหญิงสาวมานั่งร้องเพลงขับกล่อม
แล้วก็ไม่มีครอบครัว
เขาเคยชินกับความวังเวงเช่นนี้มานานแล้ว ไม่ว่าจะเป็นที่มณฑลหนานเหอหรือที่เมืองเจาเกอ
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อคิดถึงว่าหลังจากนี้อีกสามวันเจ้าล่าเยวี่ยจะต้องตาย เขาพลันรู้สึกเสียใจขึ้นมา
ตายกันหมดแล้ว
ตายซะก็ดี
ไม่มีอะไรกวนใจ
………………………………………………………….
