รรม หากใช้คำของพวกเรา มันคือใจแห่งเต๋ากลับคืนสู่ความเงียบสงบ”
ทำอย่างไรใจแห่งเต๋าจึงจะสงบอย่างแท้จริง?
มิคิดคำนึง
ทำอย่างไรจึงจะมิคิดคำนึง?
ตัดขาด
ท่าทางของหนานว่างตอนยืนอยู่ริมหน้าต่าง แขนเสื้อที่สั่นไหวแผ่วเบา เขาล้วนแต่คุ้นเคยเป็นอย่างดี
ยอดฝีมือขั้นแหวกทะเล แต่อารมณ์กลับแปรปรวนถึงเพียงนี้ ย่อมต้องเป็นเพราะนางกำลังโมโหอย่างมาก
ในตอนที่ถกเถียงกับกั๋วกงเหล่านั้น นางเถียงสู้อีกฝ่ายไม่ได้ สุดท้ายทำให้ข้อเสนอที่น่าขันเช่นนี้ผ่านออกมาได้
จิ๋งจิ่วรู้ว่านี่เป็นเพราะอะไร
หลายปีก่อน ภาษากลางของนางยังพูดได้ไม่ดี มิถนัดในการโต้แย้งกับคน ภายหลังดีขึ้นหน่อย แต่ทันทีที่ร้อนใจก็มักจะพูดจาติดๆ ขัดๆ จึงได้แต่ต้องเงียบไป
เมื่อไม่พูด ก็ย่อมพูดสู้อีกฝ่ายไม่ได้
ความรู้สึกคุ้นเคยเช่นนี้ก็คือการเชื่อมโยงระหว่างเขากับโลกใบนี้ ก็เหมือนกับเจ้าล่าเยวี่ยและสือซุุ่ยที่ต่างก็เป็นกรรมของเขา
ทางขึ้นเขาทอดยาวเข้าไปในสายหมอก เบื้องหน้าค่อยๆ สว่างขึ้น เมื่อสายลมเย็นสบายพัดมา สายหมอกสลายไป ภาพทิวทัศน์เบื้องหน้าพลันปรากฏขึ้น
ภายใต้แสงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิอันงดงาม ขุนเขาเขียวขจีเต็มไปด้วยเสน่ห์ ริมผา ผืนป่า น้ำตก ทุกที่ล้วนแต่มีศาลาตั้งอยู่
ศาลาบนภูเขามีจำนวนมากมาย ยากที่จะนับได้หมดในชั่วระยะเวลาสั้นๆ
ศาลาบางหลังมีเสาขนาดใหญ่และหลังคาสองชั้น ดูโอ่อ่าเป็นอย่างมาก ศาลาบางหลังเรียบง่าย ใช้เพียงกิ่งไม้และฟางหญ้าสร้างขึ้นม
