ลยิ่งนัก
นางทราบดีว่าสำนักชิงซานมีสถานะอย่างไรบนแผ่นดินเฉาเทียน
หลังฉานจึปฏิเสธที่จะพบตัวเอง นางก็ล้มเลิกความคิดที่จะล้างแค้นแทนจู๋กุ้ยไป
แต่นางยังคิดที่จะทำอะไรเพื่อคนที่น่าสงสารผู้นั้นหน่อย แล้วก็เพื่อเป็นการระบายความโกรธให้ตัวเองด้วย
—- นี่คือการตอบแทนบุณคุณ แล้วก็เป็นการตัดกรรม
คำพูดที่ฉานจึเคยสั่งสอนนางเมื่อกาลก่อน นางมิกล้าลืมเลือน
แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆ เจิดจ้าขึ้น หยดน้ำที่อยู่ริมใบไม้สีเขียวตกลงมา ในที่สุดพระสนมหูก็จะลุกจากเตียงแล้ว
พระราชวังในช่วงกลางวันมักจะน่าเบื่อ ทั้งยังเงียบเหงาวังเวง
นางดึงสายตากลับมาจากทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่างอย่างไม่เต็มใจเท่าไรนัก ก่อนจะมองไปยังขันทีแก่ที่ยืนรอรับใช้อยู่ด้านข้าง พลางกล่าวว่า “เอายามา”
รุ่งเช้าของทุกวันนางต้องกินยา ชื่อของยานี้คือยาต้วนหลี[1]
ยาต้วนหลีไม่มีอันตรายใดๆ ต่อมนุษย์ ในทางกลับกัน มันกลับช่วยปรับสมดุลจิตใจ นอกจากนี้ัยังมีประโยชน์อีกอย่างหนึ่งก็คือ มันทำให้สตรีไม่สามารถตั้งครรภ์ได้
วันแรกที่นางเข้าวังมา ฝ่าบาททรงมีรับสั่งกับนางประโยคหนึ่ง หลังจากนั้นทุกวันตอนเช้านางต้องกินยาต้วนหลี แม้นคืนนั้นฝ่าบาทจะมิได้เสด็จมาก็ตาม
ฝ่าบาทมิได้ส่งคนมาคอยจับตาดูว่านางกินยาหรือไม่ แล้วก็มิได้ส่งคนมาคอยบังคับให้นางกินยา แต่นางกลับมิกล้าหยุดกินยาแม้แต่วันเดียว
ในตอนแรกสุด นางย่อมต้องมีความรู้สึกเสียใจหรือกระทั่งโกรธเคือง แต่นานวันเข้าก็กลายเป
