พูดที่เขาเคยพูดกับผู้เป็นบิดาเมื่อหลายปีก่อน —- เรื่องที่เรือนกั๋วกงกังวลใจมากที่สุดมาเป็นเวลาหลายร้อยปี เงามืดนั้น — ตอนนี้ดูเหมือนตัวเองจะคิดมากไปเอง
บิดากล่าวถูกแล้ว
เจตจำนงของฝ่าบาทหวงเสินและเจตจำนงของผู้ครอบครองป้ายไม้นั้นตรงกันจริงๆ ด้วย
ท้องพระโรงเงียบสงบ ไม่มีเสียงพูดคุยดังลอดออกมา
บางครั้งบางคราวจะมีเสียงไอดังขึ้นมา น่าจะเป็นจิ๋งจิ่ว
บางครั้งบางคราวจะมีเสียงหัวเราะสดใสดังขึ้นมา น่าจะเป็นฝ่าบาท
ผ่านไปไม่นาน ประตูท้องพระโรงเปิดออก จิ๋งจิ่วเดินออกมา
ลู่กั๋วกงไม่รู้ว่าเขาคุยอะไรกับฝ่าบาท แล้วก็ไม่ได้ถาม หากแต่พาเขาออกไปนอกวัง
……
……
กลับมาถึงบ้าน เมื่อเห็นหนังสือหมากล้อมวางกองเหมือนภูเขาเล็กๆ จิ๋งจิ่วยิ้มออกมา
เขาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาดูๆ พลันรู้ได้ทันทีว่าหนังสือหมากล้อมระดับนี้มิใช่หนังสือที่ ‘พี่ชาย’ ที่อยู่ที่เรือนด้านหน้าจะสามารถหามาได้อย่างแน่นอน น่าจะเป็นฝีมือของลู่กั๋วกง
เขาชงชาเขียว หยิบเก้าอี้ไม้ไผ่ออกมา เอนกายลงไปอย่างสบาย เริ่มอ่านหนังสือ
ฝนปรอยๆ ตกลงมาอีกครา กระทบหน้าต่างเบาๆ อีกทั้งหนังสือหมากล้อมที่น่าเบื่อหน่ายเหล่านั้น ช่างเหมาะแก่การเข้านอนยิ่งนัก
แต่เขามิได้นอน กระทั่งแสงอาทิตย์ยามเช้ามาเยือน ในที่สุดเขาก็อ่านหนังสือทั้งหมดจนจบ ขณะเดียวกันข่าวที่รอคอยอยู่ข่าวนั้นก็มาถึง
………………………………………………
