สู่ธรรมวิถีได้”
ครั้นเจ้าล่าเยวี่ยที่อยู่บนถนนฝั่งนั้นได้ยินเช่นนี้ นางถึงได้รู้ว่าเหตุใดคนผู้นี้ถึงได้พูดจาไม่เกรงใจถึงเพียงนี้
ที่แท้เหตุผลก็เหมือนกับลั่วไหวหนานที่พูดจาไร้สาระอยู่ในสวนดอกเหมย
กั้วหนานซานออกไปท่องเที่ยวอยู่ข้างนอกเป็นเวลาหลายปี ไม่รู้ว่าผูกมิตรกับเหล่ายอดฝีมือไปมากน้อยเท่าไร กระทั่งอัจฉริยะแห่งสำนักจงโจวก็ยังคิดที่จะทวงความยุติธรรมให้เขา
ทุกคนต่างรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างสำนักจงโจวและสำนักชิงซานมิได้ใกล้ชิดอะไร
นี่มิได้เกี่ยวข้องกับเรื่องที่ว่าเขาเป็นศิษย์อันดับหนึ่งของสำนักชิงซาน หากแต่เป็นเพราะนิสัยและการแสดงออกของเขานั้นเหนือกว่าผู้อื่น
“การวางแผนเป็นเรื่องที่ซับซ้อนกว่าการเล่นหมากล้อมไม่รู้กี่เท่า”
จิ๋งจิ่วยืนขึ้นมา มองถงเหยียนพลางกล่าว “ข้าคิดว่าการเล่นหมากล้อมมันมิได้ต่างอะไรกับการเล่นไพ่นกกระจอกเลย ล้วนแต่เป็นเกมทั้งสิ้น เพียงแต่ต้องอาศัยการคำนวณนิดหน่อยเท่านั้น”
เสียงฮือฮาดังขึ้นมา หลายคนได้ฟังเช่นนี้พลันรู้สึกโมโหอย่างมาก ในใจครุ่นคิดว่าสองเรื่องนี้มันจะนำมาเทียบกันได้อย่างไร? กระทั่งเหล่าเจ้าของแผงหมากที่ถูกไล่ออกไปอยู่ด้านนอกก็ยังรู้สึกไม่พอใจ ในใจครุ่นคิดว่าจะเอาเกมที่พนันเงินแบบนั้นมาเทียบกับหมากล้อมได้อย่างไร ถึงแม้พวกเขาจะใช้การแก้หมากหาเงิน แต่ก็ใช้วิธีที่สง่างาม มิอาจถือเป็นการหลอกลวงได้!
ถงเหยียนยิ้มเยาะกล่าวว่า “อาศัยเพียงพลังในการคำนวณของตัวเอ
